Bu sabah içim rahat... Verilen karar huzur duymamı sağladı. Yani bir daha görüşmeyeceğim onunla... Şüphesiz söylediklerim içine yer etti. İstediğim de bu idi zaten. İntikam ateşimi söndürdüm, bu ateş ondan çok beni yakıyordu... Şunu anladım: o içinde bulunduğu ateşten kolayca çıkamayacak, hayatını da bir düzene sokamayacak. Ben onu bitirmişken içimde, onun içinde yeni başlıyorum....prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /
Geçmişte yaşamanın anlamı yok.... Anı kaçırıyorum... Her şeye sil baştan başlamalıyım... Umut, iyimserlik ve sevinçle... Yoksa içinde bulunduğum bu boşluğun içinde kaybolacağım. Çevreme bakıyorum. Rahat bir yaşantım var; güzel bir evim, anlayışlı ve desteğini asla esirgemeyen bir annem, biricik kardeşim, az da olsa dostlarım... Ve ben kendini yetiştirmeyi başarabilmiş, duyarlı bir yüreğe sahip, akıllı ve güzel bir kızım... Yani mutsuz olmak için sebebim yok. Yakında eminim iyi bir işim ve mükemmel bir sevgilim olacak. Böyle düşünmem gerekirken geçmişe takılmış, anlamsız insanlarla vakit kaybediyorum. Ve bugün diyorum ki kendime: "Kendine gel Pelin. Bırak onu, şunu, bunu... Etrafına bak. At sokağa kendini, gez ve gözlemle insanları... Yeni insanlara ve dünyalara aç kapılarını... Kendi içine dönerek sadece kendine işkence ediyorsun. Arkadaşlarınla görüş, yeni kitaplar al kendine, vitrinlere bak, otur bir cafeye söyle kahveni ve yeni aldığın kitapları karıştır. Yüzündeki şu hüznü de sil. Gülümsedikçe daha güzel olacak dünya..."
