Birileri aldı götürdü masuyetimi / Yalnızlık hem böylesine keyifli hem de bir o

Aklımdan geçenleri, yüreğimde atanları, öylece, safça satırlara akıtmak istiyorum. Eskisi gibi…

\] / Düşlerimin katiliyim ben / Düşümün içinde sen…

Senaryodan romana uyarlanmış içinizi ısıtacak ve içinde kendinizden bir parça bulacağınız bir roman Madam Katina... Okuyun, okutun!

Aslında bu yazdığım en anlamlı ama kimsenin anlayamayacağı tek yazım. Öylesine ve ölesiye yazıldı... Beklentileri karşılamak için değil, sevdayı ya da aşkı anlatmak için değil, tarihin sayfasında asılı kalsın diye yazıldı...

Ne bilirdim bu hüzün duvarlarını örerken, güneşli günlerdeki sevinçlerin hüzün duvarlarından sızamayacağını... Kendi ellerimle kapatmışım kendime dünyanın tüm kapılarını...

Hep hayatımın bir köşesinde durup beni bekleyen bir kara kedi olacaksın. Bütün aşklarımla aramı açan bir kara kedi…

“Gitme” demedim sana... Hakkım yoktu bunu istemeye... Daldan düşen yaprak oldum, dağ başındaki kar oldum, yaralı bir kuş oldum, yol kenarındaki taş oldum... Sustum... “Gitme demedim, diyemedim... Sustum, kimseye bahsetmedim sende

Sevdaya açtığım kapıları kapattım / Senli günleri bir bir koparttım takvimden

Yürek defterimde ayrılığın diğer adıdır İstanbul / Denizi bile hasret kokar,

Kendimi geceye vurduğum bir zamandı... Yürek sızlatan yağmurlar yağıyordu gözlerimde... Ben ne zaman senden gitsem, sen usulca yanıma sokulup hatırlatıyordun kendini... Kim kopardı bizi bizden diye soruyorduk şiirlerde.... Yanıtını bulamıyorduk...

Gizemine, bilinmezliğine, gözlerindeki ışığa tutuldum. Niye bu kadar uzaksın bana ve niye içimde bu kadar sıcaksın?

Şimdi yabancılığın yüreğimi kanatan bir öyküdür. Ve bu öykünün içinde senden sonra yaşanan her güne yazılmış pişmanlıklar, gözyaşları, hatalar, aşk sanılan duygular, en çok da yalanlar gizlidir.

Yüreğimin bir tarafı hala güvenmiyor sana ve intikam ateşim sönmedi... / Acını gördüm,

Bu gece Ankara’ya hüzün yağıyor / Göz yaşların vuruyor yürek pencereme / Susuyorsun çok uzun zamandır

Aşka en çok bahar yakışır değil mi? Oysa bir kış mevsiminde başlıyor bu düşsel aşk. Dışarıda kış, yüreklerde bahar... Kırlar yerine, yüreklerde açıyor papatyalar... Dışarısı soğukmuş, buz gibiymiş, ne gam? Yüreklerde güneş...

***YÜREĞİM, RUHUM, BEYNİM*** / ***prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /*** / ***Yüreğime konan kuş;***

Günlük sayfasından iki paragraf....

Yalnızlığım... Yani karanlık boşluğum... Herkesten uzak, kendimden bile... Yaralı ve incitilmiş bir yüreğim, bir de yalnızlığım var. “Başka?” diye sormayın. Başkası yok, başka hiçbir şeyim yok.

Dost sözcüğünün yakıştığı senden başka kimse yok benim için. Bazen seni kendim sanıyorum, kendimi sen... Ne güzel şey sana ‘DOSTUM’ diyebilmek