Necip Fazıl’ın şiiri, eşyanın görünen yüzünde saklı metafizik titreşimi duyma çabasıdır. Sokaklar, odalar ve duvarlar; varlığın karanlık kuyusuna açılan gölgelere dönüşür. “Çile” ise şuurun Sınırsız

Gürültüyle kutsanan çağımızda insan, kendi iç sesinden uzaklaşıp başkalarının bakışlarında var olmaya çalışıyor. Tozlanmış bir kütüphaneye dönüşen iç dünya, unutulan benliğin ve derinleşen varlık krizinin