Kuytuda bir kedi kalıyor, bir de sıfırın o korkunç beyazlığı. / Sonra bir rüzgâr geçiyor o saatsiz taşradan, /

Bir keskin bıçak, / Deşecek akılları, / Akıl denen insansı, / Yeni bir pencere!

Sen yaşadıkça / Her bir yaşınla / Zaman sorar. / Adam akıllı /

Karanlık salt geceden ibaret değil, / Tohumun zamanı da belli değil, / İnsan dedidiğimiz akıllı nefes, /

Çok değildin, / Sadece bir toz tanesi, / Rüzgara karışacak kadar, / Bir yağmur damlasında, boğulacak

Anlat dedim anlat… / Sömürülmenin sencesi nedir? / Bileyim…/Suyun sızladığıdır / Tabii aşk meşk’den girecekti konuya,(Aşk

Yarın belki yok! / Bugün ne yaşadıysan, / Bugün güneş yok! / Sabah çiçekler açmayacak senin

Babama mektup / Eksik kaldı düşlerim / Yarınsız geleceksiz / Ağlamadım umuda /

Bizim temel sorunumuz / Yok Yoka karışmış / Var Vara…! / Uzak Uzağa ulanmış

Öğrenemedin gitti; / Nasiple kavga edilmez… / Hep yanlış sordun soruyu / ‘’Beni kimlerle aldattın’’ diye…/Sis

Çember, / Ben şiir yazmasını bilmezdim, / Seni görüpte anlatamadıklarım vardı, / Dökülmezdi içimdeki çiçekler sana,

Ben hâlâ anlaşılmanın, aşktan daha büyük bir nimet olduğu kanaatindeyim. Çünkü insan, anlaşıldığı yerde bahara döner; anlaşılmadığı yerde ise usul usul solar. /

Yeryüzünün bütün gizli güneşlerini yutmuş / beyaz vajina. / Gözleri maviydi. / İriydi. /

Hey güzellik . / Senden sonra , mesela bu gece, / Hiç te , " elime , yüzüme bulaştırmış