Harf, zihnin sonsuz boşluğuna atılan ilk çentik, varoluşun görünür kılınma çabasıdır. Henüz söze dökülmemiş bir düşünce, kâinatın derinliklerinde süzülen şekilsiz bir buhar gibidir fakat bir

Toprağın altında sürdürülen o muazzam suskunluk, aslında yeryüzünün en gürültülü başkaldırısıdır. Yan yana dizilmiş taşlar, bir hizaya sokulmuş kaderler gibi görünse de her birinin altında

Gidişin bir son değildi, / içimde başlayan bir sessizlikti. / Sana veda etmedim, / çünkü bazı

İnsanlık, bir zamanlar gerçeği anlamak için mağaranın dışına çıkmaya çalışıyordu. Şimdi ise mağaranın duvarlarına yansıtılan görüntüleri gerçek sanıp içeride kalmayı tercih ediyor. Ekranlar, algoritmalar ve

Gittin… / Ben seni değil, / Seninle olan beni kaybettim. / Şimdi adını duyunca susuyorum;

Bir vardın, bir yoktun aslında Ben seni var sandım, sense çoktan gitmiştin aslında Bir yanım hâlâ seni beklerken Bir yanım yokluğuna alışmaya çalıştı Meğer en

Yirmi dört bölüm sıralanmış bir kâğıtta, / Her biri bir hayal, her biri bir yol, / Tespih işler Mardin'in

Sen gittin, geceler uzadı / Adın kaldı sessiz odalarda / Bir zamanlar hayatımdın / Şimdi bir

Yaralı aslanın ağzına iliştirdiğin o şiirler, / O mutlak beni sevmeme ihtimalin , / Sadece senin olduğun, başka bir

Garip bir yolcuyuz, şu hayat treninde, / Gidiyoruz, fakat sonunu kestiremeden. / Kayboluyoruz bazen umut tünellerinde, /

\*\*Bahar-sızım. / Ayazı yüklenir omzuma / kör şehirlerin / Kayıp bahçelerimin buğusuna /