Hüzün…
Kokuyor buram buram
Durmamak gerekirken durmak
Kalabalıklarda dahi yalnızlığın farkına varmak…
Hüzün;
Elini uzattığında karşılık gelecek bir el’in yokluğu
Adım attığında uçurumdan düşermişçesine irkilmek
Alnına düşen bir yağmur damlasının bile ağır gelmesi
Hüzün;
Tat vermemesi artık en güzel şeylerin sana
Bolca düşünmek bolca hülyalara dalmak…
Bazen sığdasındır, bazen ise en derinlerde
Hüzün;
İsteyip de dokunamamak
Nefes gibi ihtiyacın olduğu halde koklayamamak
Bilememek artık tadını
Hüzün;
Anıları mazi adlı zarfa koyup,
İsmi unutmak olan sandığa kaldırmak
Hüzün;
Kendin…
O…
Hüzün; Biz !
Hüzün kokuyor buram buram hüzün…
KİTAP İZLERİ
Yırtıcı Kuşlar Zamanı
Ahmet Ümit
Ahmet Ümit'in Yeni Romanında Hafıza Bir Suç Mahalli Ahmet Ümit, sevilen karakteri Başkomser Nevzat'ı bu kez en karanlık dehlizlere, kendi zihninin tekinsiz koridorlarına sürüklüyor. Polisiye
İncelemeyi Oku
