Yüzümü dönüp gidiyorum
Bilinmezliğe doğru
Rengi belli olmayan duvarlara
Rengin renksizliğinde kaybolan düşler gibi
Adımlarım beni alıp götürüyor
Gitmek isteyipte gidemediğim
Yapmak isteyipte yapamadığım intiharlarıma
Bir meçhule doğru
İltica ediyorum yüreğimi yüreğine akıtarak
Geride bıraktıklarımı düşlerken
Yok, oluyorum suyun içinde
Nefessiz, suyun içinde sal olmuştum
Ufukta beliren güneşe doğru
Yol alıyordum
Gidiyordum…
Gidiyorum
Pembe olmayan siyah düşlerime
İntiharıma
Varlığıma yokluğuna
Hiçliğime
Özlemini duyduğum intiharıma
Giderim...
KİTAP İZLERİ
Gözyaşı Konağı
Şebnem İşigüzel
Osmanlı Sürgününde Modern Bir Kadının Sesi Şebnem İşigüzel, Gözyaşı Konağı’nda, 19. yüzyıl Osmanlısının boğucu atmosferini, ataerkil bir ailenin baskısıyla Büyükada'ya sürgün edilen genç bir kadının
İncelemeyi Oku
