Elimi uzatsam
Dokunacağım sana.
Sesimi duyacak kadar yakınsın...
En uzak gezegenin
En karanlık yanı kadar
Irak bir yanın.
Bir çocuğun sırasında unuttuğu
Beslenme çantası kadar,
Askıda duran sırt çantası kadar
Irak...
Kaleminin
Elime bulaşan mürekkebi,
Akvaryumun camı,
Çatıdan düşen saçak buzu kadar
Irak...
Iraksın işte sevdiğim,
Hayır desen de inatla...
Uzak olduğun kadar kendine de
Uzak...
Ne kadar acı varsa tattığım
Hayattan...
Tırnaklarını geçirip kanattığın
Gözlerimden,
Bedenimden,
Ruhumdan...
Iraksın işte...
Şebnemleri donduracak kadar
Nefesinle,
Gözlerinle,
Kelamınla...
Gülüp geçecek kadar
Pişmanlıklarıma
Arsız...
Uzaksın işte sevdiğim,
Dilin varmasa da itirafa
Uzaksın sen bana...
Yapraklarını dökecek kadar
Kaldırımlara...
Gölgesine eremeyecek kadar
Yalnızlığımın...
Ne kadar yakınsan
Bir o kadar da ırak,
Sevdiğim...
İnkâr etsen de inatla...
Yüzyıllar boyu uzak...
Art arda sıralanan günlerin
Yüzüne bakamayacakları,
Yarına varamayacakları kadar...
Geçmişin...
Uzaksın işte,
Bildiğin uzak!
Hayır desen de...
Yakınken bile külliyen uzak...
Bulmacanın eksik parçaları,
Yolda kalmış bir yolcu,
Azığı tükenen dervişân
Ağırlığınca...
Gurbet...
Geride bıraktığın her gülüş,
Dokunmadan geçtiğin hüzün
Ağırlığınca...
İşte o kadar hamûşân...
O elem verici varlığın
Büsbütün hamûşân...
Islah edilemeyecek toprakların
Ayrık otlarısın avuçlarımda.
Dalları kıran kar yığınlarının
Dokunmadan
Bıraktığı
Güz gülleri...
Iraksın işte...
Nedamet getir sevdiğim!
Iraksın işte sen,
Irak, ol ervaha...
