Kelimeleri yan yana diziyorum, Bölüp çıkarıyorum zihnimden. İçinden sen çıkıyorsun her türlü, Taşınıveriyoruz sonra karşıya. Üsküdar’da sabah olmuyor bir türlü.
İyi de henüz tanımak nasip olmadı birbirimizi.
Karıyorum sonra mısraları, Taşları diziyorum duvarlara. Zar tutuyorum boş bardaklarda, Bir yudum daha alıyorum kahveden. Yollarım bağlanmış besbelli; Ben değil, telve söylüyor bildiklerimi. Ayrılığı buraya kadar taşıyanda kabahat!
İyi de henüz görmek nasip olmadı birbirimizi.
İçinden şarkılar geçen tramvaylar beliriyor, Köprü altı vapurları geçiyor ıslıksız. Gözlerinden yaşlar mı dökülüyor, ne? Nasip olmasa da sabah kahvaltıları, Başımı yaslıyorum omuzlarına...
İyi de henüz görmek nasip olmadı birbirimizi.
Çiçek tarhları gibi kızlar geçiyor havalı, Sivri topukları çiklet topluyor kaldırımlarda. Bozacıların bir gözü kafedeki hatunlarda Ayarı mı bozuldu, ne milletin? Tanıdık bir saatçi olmalı...
Oysa şiirler yazmak isterdim sana, Kelimeler koruluğunda yuvarlanan imgeler, Yüz görümlüğü olmadan, Saçını başını açtıran kısa mecazlar...
Daha dur, Henüz bakışmak nasip olmadı Şöyle ayaküstü.
Ben değil, kahve telvesi fısıldıyor gerçekleri. Yalnızlıktan kuruyup kalmış besbelli. Masum olduğu duruşundan belli. Aşkı sulandırıp Fincanlarda yürütenlerde kabahat! Yine de yaşamaya değer hayat, İçinden tramvay geçen şarkılar Söylemese de hayat...
İşte tam da burada Dokunuveriyorum tenine. Telvenin dili olsa, Daha neler neler söyleyecek kim bilir!
Daha dur, Henüz köpüksüz bir kahve içmedik Şöyle ayaküstü.
İyi de henüz görmek nasip olmadı birbirimizi. İyi de henüz görmek nasip olmadı birbirimizi...
