"Yazmak, aslında ölümü oyalamaktır, ta ki o da sıkılıp gitmeye karar verene kadar." – Franz Kafka"

yazı resim

kanatlarından yoldum özgürlüğü
revamıdır bahtıma
demini çekmiş yavan pıtraklar
Ay’ın gökkuşağına küs ömründe
ağlamak ne kadar zor

maviliklerinde süzülmeye kararlıyım,
eteklerinden kovma beni
ey kendini bilmez elem
zorlama bendini
halden anlar gözlerim

çiçektir hüzün diye sevincimi okşayan
(her dem nefessiz )
etimden zıkkımlanan niyaz,
sakla gurbete düşen neyin boşluğunu
misali dünden bozuk sefirdir saz

yaz, aykırı başa façası bozuk ayin
kırgın, gökten yere yağan yedi sena
kahır süpürür kır saçlı devin saçları
(ki içime sancısı )
Umba’nın yadigârı kimin umurundaysa

özge bir can dedi peri kuşu
melek dudaklar işmar ettikçe rüyayı hayra yor
at zarı çifte gelsin yokluk
sakisi zemheriye tutulmuş'ken kapıda
yerle yeksan yüreğim, mosmor

(sürgünse filistin askısında
miyadı geçmiş eyenin som testisi,
keyfe keder k/ayışların neşesi yerinde
öp alnımdan)
ölüm kor bir öpücüktür ruhumda…

Kapatın ateşin gözlerini…

KİTAP İZLERİ

İnsan Olmak

Engin Geçtan

Türkiye'nin Ruhuna Tutulan Ayna: Engin Geçtan’ın Eskimeyen Klasiği Üzerine Her ülkenin edebiyatında, nesiller boyu elden ele dolaşan, altı çizilen cümleleriyle adeta kolektif bir yol arkadaşına
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön