Hüzünsüz varlık, insan olur mu?
Sade keyif ile hakikat bulunur mu?
Aşk'a inanmayıp da sahte dünyaya uyulur mu?
Hayalden öteleri düşlemeden rahmani olunur mu?
Ne sevmeyi biliyor can, ne de söylemeyi sevgiyi...
Ne özlemeyi biliyor can, ne de beklemeyi sevdiğini...
Bitmeyen bir savruluş hayat, kah oradasın, kah burada,
Değişiyor her şey birdenbire, ya da hep aynı kalıyor...
İnanışların ötesinde, bir güven, bir umut arıyor insan...
Süregelişler arasında kayboluşlar başlıyor ansızın,
Bırakıyoruz ya kendimizi bazen uçurumlara,
Kaçalım diyorum, yükseklere ya da yavaşça inelim düzlüklere...
Bilinmeyenin ötelerinde uhrevi gerçekler duyalım, ağlayalım...
Haykıralım diyorum, yakaralım, feryat edelim anlaşılsın diye...
Sessizce dua edelim en iyisi ve çabalayalım, çalışalım, üretelim,
Değişsin diye bu karanlık gidişat, iyiye yönelsin diye Kainat...
Manevi iyiliklere, görünen ve görünmeyen rahmani aleme,
Sesleniyorum sesimi duyarlar belki diye, düşlüyorum...
Mustafa Kemal İzgi 24/07/2012 15:00
