**Sapsarı ışıkların arasından geçişini izliyorum. Bu kadar güzel olmaman gerekirdi. Ve bu kadar kırılgan... Hayat hep, hatırlamak istediklerimiz üzerine kurulur demiştin. Sen ne hatırlamak istiyorsun diye soramadım hiçbirzaman sana, benden ne bekliyorsun... Yaşamın kıyısında durup, günışığına alıştırmaya çalışıyorum gözlerimi. Karanlığı paylaştığımız günler geride kaldı biliyorum. İkimizin karanlığıydı ve birçok aydınlıktan daha umutluydu belki. Sahip çıkamadığımız birçok şey gibi, o da birgün bizden kopup gidiverdi aniden. Sonra ellerimiz boşluğa açıldı.
Yanımdasın... Sözcükler anlamsız kalmaya başladı, bakışlarının eksenine girince. Yeniden başladığım herşeyi birkez daha bitiriyorum sanırım. Hem de hiçbir suçlu aramadan bu sefer. Hiçbir pişmanlık duymadan... Sana sarılıp, o sırdaş kokunun içinde sonsuza dek kaybolup, gözlerini ömrümün ayışığı ilan ediyorum sana hiç sormadan. Birgün kaybedeceğimi bile bile belki de. Sakin dokunuşlarının büyüsüyle, korkarak incitmekten parmaklarının ucundaki ruhunu, içinde hapsolduğumu itiraf etmekten çekiniyorum gözlerinin içine. Yeniden mahvoluşların içine bırakıyorum kendimi.
Akdenizdeyiz... Düşlerimizin denizine bırakıyoruz gözyaşlarımızı. Kutsal özlemlerimizle yanıbaşımda sen ve birtek akdeniz biliyor, gözyaşlarımın sebebini. Korkuyorum... Çünkü sonbahar akdenizde ve gidilmeye alışık terli iklimimiz. Sıkıca sarılıyorum sana, karabasanlarımın korkusuyla sarılıyorum. Sanki ilk sen gidecekmişsin gibi. Sanki akdeniz gidecekmiş gibi... Ve şimdi yağmurlarım başladı. Akdenizin, ak denizimin sonbahar yağmurları.. Artık yapabilecek birşey yok.
Gittin... Ben burukluğumla kaldım uykularımda. Akdeniz sessizleşti her bırakıp gidenin arkasından yaptığı gibi. Yağmurlara teslim etti kendini. Onca gidenin arkasından yapılması gereken gibi.
Bende...
Senin ardındanda kapatıyorum gözlerimi...**
