"Herkes bir roman yazabilir, ama kaç kişi yazdığı o romanı okuyup da hâlâ kendi zekasına güvenebilir?" – Dorothy Parker"

yazı resim

Geceleri rüyalarıma giriyorsun
Dans ediyorum kollarında
Başımı omzuna dayıyor
Kokunu içime çekiyorum
Sıcak nefesini yüzümde hissediyorum
Kulağıma aşk sözcükleri fısıldıyorsun
Ama birden müzik kesiliyor
Ellerimiz sanki hiç birleşmemecesine ayrılıyor
Uyanıyorum ter içinde
Ağlıyorum saatlerce
Ta ki göz pınarlarımdaki yaşlar kuruyuncaya dek
Her ne kadar aklım unutmak istese de
Kalbimdeki ses kabul etmiyor
Anlamak istemiyor gidişini
Beni umutsuzca yalnızlığa terkedişini
Gözlerimizin asla buluşmayacağını
Bakışlarının beni ısıtmayacağını
Dudaklarımın dudaklarını unutacağını
Gönlüm pervasızca seni düşünüyor
Bütün benliğiyle seni yaşıyor
Umutsuzca bekliyor
Yapacağımız son Tangoyu.

KİTAP İZLERİ

Kayıp Tanrılar Ülkesi

Ahmet Ümit

Zeus Berlin Sokaklarında: Ahmet Ümit'ten Mitoloji, Cinayet ve Hafıza Üzerine Bir Roman Ya eski tanrılar ölmemiş, sadece unutulmuşsa? Ve içlerinden biri, bu umursamazlığa öfkelenip modern
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön