O tablo!
Nasıl bitirdi beni?
Ben yoktum, yokoldum.
Sonra gözlerim birer birer ızdırabıma tutundu.
Izdırap notaydı; gözlerime dokundu.
Şimdi susuyorum.
Yakıyorum piyanoyu da
Tiyatroyu da
Susuyorum!
Kopuyorum, susuyorum.
İnliyorken ben kendimi izliyorum.
Kendim, ellerimde bir ayna.
Susuyorum, o aynaya tutunuyorum,
Ayna ellerimden iğrenirken arkasını görüyorum mısraların.
SONRA susuyorum!
KİTAP İZLERİ
İnsan Olmak
Engin Geçtan
Türkiye'nin Ruhuna Tutulan Ayna: Engin Geçtan’ın Eskimeyen Klasiği Üzerine Her ülkenin edebiyatında, nesiller boyu elden ele dolaşan, altı çizilen cümleleriyle adeta kolektif bir yol arkadaşına
İncelemeyi Oku
