buluğ çağında buluttum
sesin güvertesinde
şamanın dansı ile başladı tufan
kapkara elleriyle falçı çingene
omurgasından silkeledi yaşamı
vurdu yere
taç yaprağı yırtıldı gök yüzünün
ölümün künyesi yazıldı
toprağın nemine
kasığından sancı fışkırdı
zamanı doğuran bizanslı fahişenin
gelinciği suladı kan
çok memeli tanrıça emzirdi acıyı
anlamsızlaştı ışık sözler
çiçeklerin dilinde
II
tufandan kurtardığım
bir anıya yasladım başımı
bekliyorum çölde
tenimde acı
ahşap ev döşemesi
gıcırtıyla konuşuyor
bilen bilir
fitil işlemez yaraya
kana saplıysa bıcak
her tufanda
biter anlam
düşer yüz
