Sensizlikler içinde yol alıyorum
Gece karanlık, ellerim üşüyor
Gözlerim dolu, dolu
Yokluğun, sanki bir düş
Ansızın bastıran,yağmurlar da ıslanıyorum.
Tenimi saran rüzgarı, sen sanıp hayat buluyorum
bütün ömrümüm en yalnızlık gecelerinde sen,
Hayallerle, pencereden uçup giden yine sen!
Karanlıklar ardından doğar, sandığım güneşim,
Şimdi kızıllığın ardından;
Yağmurlarım ve gökkuşağımsın desem..
Sensizlikler içinde Yol alırken;
Yazdığım kelimeler de bulurum seni,
Zaman acımasız
zaman sensiz gelip geçti.
Gülüşlerim sensiz,
Haykırışlarım sensizdi
Bakışlarım hep boş bomboş
Grubun kızıllığı hep var
Mevsim hep bahar sanıyorum
Günlerim böyle geçiyor
Yazılarım hep sana,
Seslenmelerim hep sana
Duyamadın duyuramadım sesimi
Yalnızlığım hep BANA
AYSUN. PAKSOY@GMAIL.COM
