dünyamın yıldızları dökülüyor,
teker teker...
yarıldı, ayaklarımın altından toprak;
uçurumların kenarında kaldım.
bir adım ötesi son,
bir adım gerisi devamken,
düşerken ayağa kalktım.
dağlar üzerime geldi,
küçüldükçe küçüldü beden.
taşırken binbir ağırlığı,
binbir kere ezildi yürek.
kayalıkların arasında,
soluksuz nefessiz kaldım.
hep karanlıktı hep korkulu
karşılaştığım her sıkıntıda,
ışıksız umutsuz kaldım.
yerim yersizdi, göğüm göksüz
ben yetimdim, ben öksüz
koparken çığlıklar;
onca sesin içinde, ben sessiz kaldım...
KİTAP İZLERİ
Eşekli Kütüphaneci
Fakir Baykurt
Fakir Baykurt’un Vasiyeti: Kapadokya’da Bir Umut Destanı Bir yazarın son eseri, genellikle edebi bir vasiyetname niteliği taşır; kelimelerin ardında bir ömrün birikimi, son bir mesaj
İncelemeyi Oku
