..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
"Bana ev hikayesinden söz açmayın. Artık benim oraya gideceğim yok!" Fuzuli, Leyla ile Mecnun
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Öykü > Bireysel > Yeter Özhal




6 Ağustos 2016
Uykunda Bile Dinlemelisin.  
Yeter Özhal
"Seni son kez uyarıyorum Meltem. Treni kaçırdın. Eğer delilleri kullanabilseydin belki bir şansın olurdu. Ama kullanmadığına göre, artık örgütün içine soktuğun muhbiri herkes tanıyor demektir. Yani deşifre oldun! 2 gün sonra çok kötü şeyler olacak. Peşine 3 kişi taktılar. Sana son kez söylüyorum, “Kaç kurtul!” Ayrıca, kaldırımın karşısında dururken bana bağırdığını duydum, merak etme. Ve lütfen sen de benimkini duy! Kurtul buradan..."


:ABAF:
Gecenin ilerleyen saatlerinde aniden uyanıverdim. Gözlerim karanlığın içinden hiçbir şeyi seçemiyordu. Saniyeler ilerledikçe, terden sırılsıklam olan yastığımdan doğrulup, açık unuttuğum penceremden dışarı bakmak istedim.

Gözüme yatmadan önce gardolabın kapısına astığım ve yağmurdan ıslanan montum ilişti. Yataktan ağır ağır kalkarken hafifçe montuma doğru uzandım. Hâlâ ıslaktı. Karanlığın içinde, bir müddet elimle montun cebine koyduğum sigaramı aradım. Elime çakmak, cep telefonu ilişti ama sonra sigara içmekten vazgeçtim.

Mont hâlâ ıslaktı. Camdan içeriye buram buram toprak kokuları yayılıyordu. Perde, açık kalan camdan esen rüzgarla dalgalanıyordu. Perdeyi kaldırıp, başımı dışarıya uzattım. Gecenin kör karanlığında usulca çiseleyen yağmur devam ediyordu. İkindi saatlerinde başlayan o çılgınca bardaktan boşanırcasına yağan yağmur gitmiş, yerine uslu bir çocuk gelmişti. Pencereden bakınca, uzaktan gördüğüm TEM otoyolundan geçen tek tük otomobillerin dışında, hiç bir canlının dışarıda olmadığını, yıldızların, berrak ve temiz havada ışıl ışıl olduğunu, evimin karşısındaki devasa plazaların bile ışıklarının söndüğünü gördüm.

Saatler öncesine gidip, yağmurun ilk başladığı saate odaklandı aklım. Saat 14 sularıydı. İnanılmaz bir yağmur başladı, her geçen saniye şiddetlenmişti. O gün hava çok güzel olduğu için, yanıma şemsiye almamıştım. Sadece montumun kapişonunu kapatmakla yetinmiştim. Sarıyer’de dolmuşun gelmesini bekliyordum.

Bir anda hayalle karışık bir şey gördüğümü düşünmeye başladım. Dolmuş beklediğim kaldırımın karşısında birini fark ettim. Elleri ceplerinde duran bir kadındı. Bana dikkatlice bakıp arabaların geldiği yöne doğru bakışlarını kaçırıyordu. Daha dikkatlice bakınca, bu kadının lise arkadaşım Sezen olduğunu anladım. Gözlerime inanamamıştım. Ya hayal görüyordum, ya da geçekti ama kesinlikle Sezen’di o!

Yağmur dakikalar içinde şiddetini arttırdı. Ellerini cebinden çıkarmadan arada bana bakışlar fırlatan Sezen’e bağırmaya başladım. İlkinde duymadı. Bu sefer avazım çıktığı kadar “Sezeeeen, Sezeeeennn!” diye haykırdım. Arabaların çamurları sıçratarak geçip gitmesinden, yağmurun olduğundan fazla hiddetli olmasından Sezen çığlıklarımı duymadı bile. Önümde duran sarı dolmuşa bakarken, bir iki adım çekilip kapıya yöneldiğimde, kafamla Sezen olup olmadığını kestiremediğim kadının nerede olduğuna baktım. Yok, Sezen gitmişti!

Evet, Sezen benim liseden arkadaşımdı. En iyi, en yakın dostumdu. Liseden mezun olduktan sonra ikimizin de hayatı tabii ki değişti. Ailesi zengindi Sezen’in. Üniversiteyi okuması için onu İngiltere’ye gönderdiler. Ben İstanbul Üniversitesi Gazetecilik bölümünü kazandım. O İngiltere’ye ailesinin istediği hukuk bölümünü okumaya gitti. Yurt dışına gittikten sonra sık sık telefonla görüştük. Arada ailesini ziyarete geldiğinde de bir iki saat bir yerlede oturup sanki hiç ayrılmamışız gibi sohbetler ediyorduk. Bana İlgiltere’den her telefon açtığında hıçkırarak ağlıyordu. İstemediği bir bölümde okuduğu için babasına veryansın ediyordu. Ne zaman onunla konuşsam, her geçen gün sinirlerinin biraz daha yıprandığını hissediyordum. “Şu lanet olası memlekkette benim ne işim var? Ben de gazeteci olmak istiyorum,” der, Amerika’ya yerleşmek istediğinden bahsederdi.

Onunla en son görüştüğümde,artık dayanamadığını ve Amerika’ya gitmek için girişimler başlattığını söyledi. Yüz yüze görüşmeyeli tam tamına 5 yıl oldu. Amerika’ya gitti. Gittiğinden ailesinin haberi yoktu. Annesi Meriç Hanım’la konuştuğumda, kızının hâlâ İngiltere’de olduğundan bahsediyordu!

Sezen beni aramıyordu. Ben onu ne zaman arasam, telefonu çalmıyordu. Belli ki telefon numarasını değiştirmişti. Yaşadığından emin değildim.

Bu arada üniversiteden dereceyle mezun oldum. Türkiye’nin en büyük, en çok satan gazetesinde iş bulup çalışmaya başladım. İlk işim adli gazetecilikti. İşimi severek yapıyordum. Her gün adliyelere gidiyor, pusuya yatıyor, adliyelerden çıkacak enteresan, ilgi çekici, hayret verici, dehşet dolu haberler çıkarmanın peşine düşmüştüm.

Günlerim böyle geçiyordu. 1 sene sonra ailemden ayrılıp, kendi evime taşındım. Sezen’in hayatından şüphe duyduğum için annesiyle görüşmeye karar verdim.

Zaman zaman, boş olduğum günlerde Meriç Hanım’la görüşmeye giderdim. Onunla yaptığımız sohbetlerden anladığım kadarıyla, Sezen’in Amerika’da yaşadığını ve orada kendine bir hayat kurduğunu sonunda öğrenmişti. Sezen’in yaşadığını biliyordum artık. Arada Meriç Hanım’la telefonla görüşmeye başladık. Bana Sezen’in aradığını ve durumunun çok iyi olduğunu söylerdi.

Bu süreç zarfında, Sezen hiç bana selam göndermiyordu. Dikkatimi çeken ilk şey bu olmuştu. Aslında biz insanlar iş hayatının gizli çarklarının içine daldığımızda, bazı duygularımızı arka plana atıyoruz. O çarklar bizi öylesine kevgire çeviriyor ki, bazı değerlerimizi unutuyoruz. Bir arkadaş, bir dost, ya da aile bize çok uzaktan el sallayan biblolarmış gibi geliyor. Oysa yalnızlıklarımızın içinde kıvranıp duruyoruz.

Zaman ilerledikçe, gazete beni adli muhabirlikten alıp, bir köşe verdi. Gazetede köşe yazmam, benim en büyük hayalimdi. Gazetecilerin Nirvanası’dır orası. Her gün yeni yeni şeyler yazarsın, okuyucu kitlen olur. Sana her gün binlerce mail gelir. Bazıları anana avradına söver. Bazıları da aynen senin gibi düşünüyorum der. Benim yazdığım konular genelde siyasetçilerin pislikleri üzerine olurdu. Yalnız bu konu çok hasssas bir konu olduğu için ve hassaslığının farkında olduğum için, yazım üslubumu ona göre ayarlıyordum. Bolca kinayeler, mecazi anlamlar, gerçek kişileri hayali kişilere çevirip anlatmalar, arada espriler katarak birilerini anlatmaya çalışıyordum.

Doğrusu, ülkemizde normal zekâ seviyesine sahip olan herkesin anlayabileceği türden şeylerdi. Yani benim yazılarımı okuyan en saftirik vatandaş bile, o yolsuzluğun ya da hırsızlığın kim ya da kimler tarafından yapıldığını şıp diye anlayabilirdi.

Bolca küfür dolu, hakaret ve tehdit dolu mailler ve telefonlar alıyordum. Umrumda bile değildi. Adli muhabirlikten geldiğim için, bu tehditlerden nasıl korunacağımı çok iyi biliyordum. Ama gazete yaptığı tirajları düşünerek mi, yoksa gerçekten benim hayatımdan endişelendiği için mi bilmem yanıma bir koruma bile verdi. İşte tam da böylesi bir dönemde, bana Kanada’dan sürekli ayın 1. günü kart postal gelmeye başladı. Bana kart postal gönderen kişinin adı “Nezeri Emile Polyrill” isimli bir kadındı. Kadın olduğunu bana yazdığı şeylerden anladım.

Yazdığı şeyler İnglizce’ydi. İngilizcemin çok iyi olduğunu bilen birisiydi. Gönderilen adres Oktawa şehrinde bir kasabaydı. Bana sürekli bir hikâyeden bahsediyor ve hikâyenin içinde kendisinin de olduğunu, benim de bu hikâyede baş kahraman olduğumu, başımın ilerki zamanlarda belaya gireceğini, bana komplo kurulacağını, kurulan bu komployu kimsenin çözemeyeceğini ve en sonunda da benim infaz edileceğimi söylüyordu. Beni bir çeteyi araştırmaya ve onların çevirdikleri dolapları çözmeye itiyordu. Tam Hollywood senaryoları gibiydi.

Tabii ki ilk kartlarda yazılanlara pek itibar etmedim. Kartlarda hep soğuk Kanada’nın mükemmel manzaraları vardı. Buz tutmuş göller, kar yağmış dağlar, sık ormanların karla kaplı yamaçları falan. Ama arkasındaki yazılar da bir o kadar korkunç ve soğuktu.

Düşünmeye başladım. Neden her ayın 1. günü bu kartlar bana geliyordu? Kanada’da hiç tanıdığım biri de yoktu. Benim yazdığım şeyler birilerini rahatsız etmiş olsa, neden oradan bana böyle garip mesajlar gönderilmek istensin ki? Bizim ülkede böyle garip korku filmi tadında hareket eden kimse olmamıştır.

Sonunda kartların geldiği adresi araştırmaya karar verdim. Yanımda benimle birlikte çalışan, adliyelerde birlikte koşturduğum en yakın muhabir arkadaşım Mustafa’yla birlikte tıpkı bir dedektif gibi çalıştık. Sonuç, sıfır! Kartların geldiği adres fos çıktı. Ufak bir umutsuzluk kapladı ikimizi de. Bir ara bu mevzuyu unutup işlerime odaklandım.

Ama ayın 1’de bana gelecek kartı da merakla bekliyordum. Ayın 1’ne 1 gün vardı. O gün gazetede kendi büromda olmam gerekiyordu. Çok önemli bir toplantı olacaktı. Genel yayın yönetmenimiz bütün köşe yazarlarını toplayıp, ülkenin geçtiği zor şartlar konusunda hepimize ayar çekecekti sanırım. Gazetenin kulislerinde dönen dedikodulardan bazı sivri gazetecilerin işine son verilebileceğinden bile bahsediyorlardı. Tabii ki bunların en başında da ben geliyordum.

Ayın 1’i oldu. Saat tam 10’da büyük toplantı odasında herkes meraklı gözlerle Genel Yayın Yönetmenimizin gelmesini bekliyordu. Kimseden çıt çıkmıyor, bazıları önündeki kağıt parçalarına garip garip şekiller çiziyor, karalamalar yapıyor, bazıları savunma tezi yazıyor, bazıları da benim gibi ne olacaksa olsun havasında ellerini göğsünde birleştirip olacakları bekliyordu. Tam o sırada yönetmen içeriye girdi. Bazıları ayağa kalktı, bazıları (bizden yaşça büyük olanlar) başlarıyla selam verdiler. Ben de hafiften ayağa kalkma hareketi yaptım ama hemen yerime çöreklendim.

Yönetmenin elinde bir dosya vardı. Önce hepimize soğuk bir bakış attı ve toplantıya başladı. O konuşurken, toplantı odasının camekânlı bölümünden birinin geçtiğini fark ettim. Bu bizim Mustafa’ydı. Kafamı iyice kaldırıp ona baktım. Çaktırmadan odanın önünden geçiyormuş gibi yapıp, bana elinde tuttuğu bir şeyi gösteriyordu. İyice bakınca, elinde bir cd’nin olduğunu fark ettim. Benim cdyi gördüğümü anlayınca da, başını sallayarak, işaret parmağıyla 1 yaptı.

Bu ne anlama geliyordu?

Kart postal yerine cd mi gelmişti?

Bu uzayıp giden sıkıcı toplantının konusu da belli olmuştu. Gazeteye karşı artan tehditler! Artık daha dikkatli olmamız gerekiyordu. Seçtiğimiz ve yazdığımız konular bundan sonra daha işe yaramaz olmalıydı. Bla bla bla işte. Hepimiz konuyu anladığımızı ve yazılarımıza daha dikkatli ve özen göstereceğimizi belirterek toplantıdan çıktık.

Benim aklım sadece Mustafa’nın gösterdiği cd deydi. Koşar adımlarla çalışma odamıza girdim. Mustafa her zamanki gibi bilgisayarda oturmuş tıkır tıkır bir şeyler yazıyordu. İçeriye girdiğimde yazısını bitirdi, ayağa kalktı. Masamın üstünde duran cd yi göstererek, “Bugün kart yok, onun yerine cd gelmiş,” dedi.

Hemen heyecanla cd yi bilgisayarıma taktım. Fakat cd deki yazılım farklıydı. Benim bilgisayarımda açılmadı. Mustafa’nın bilgisayarına taktık, onda da açılmadı. İkimizin de bilgisayarında olmayan bir programla yazılmıştı. O saniye sinirden çıldırdığımı hissettim. Ne yapabiliriz, nasıl olur, ne ederiz derken, Mustafa bilgisayar yazılımcısı arkadaşı Uğur’dan bahsetti. Tamam dedim, gidelim verelim şunu, bakalım ne çıkacak?

Akşama sözleştik, Galata’da Uğur denilen adamla buluştuk. Uğur bildiğiniz kafayı sıyırmış bilgisayarcılara benziyordu. İnanılmaz zeki bir adam olduğu belliydi. Mustafa konuyu özetle ona açtı. Kanada’dan gelen cd nin çok önemli olduğunu ve programın mutlaka açılması gerektiğinden falan bahsetti. Uğur bizi böyle James Bond ayarında görünce inceden gülmeye başladı.

“Bu zamanda cd açamamak nedir ya!” diyerek de hafiften bizi küçümsedi. Neyse ki tamam, ben bu işi çözerim diyerek cd yi aldı, Galata’nın karanlık sokaklarında kayboldu.

Mustafa’ya ne zaman cd yi sorsam Uğur’a ulaşamadığını söylüyordu. Bir ara ben de cd den umudumu kestim. Hatta unuttum. İşlerim o kadar yoğundu ki, cd aklıma bile gelmiyordu.

Bir hafta sonu evde tek başıma projeme odaklanmışken, Mustafa’dan telefon geldi. Açtığımda heyecandan ne diyeceğini bilemeyen çocuklar gibi kekeleyerek konuşuyordu.

“Meltem, Uğur’a ulaştım. Cd’yi çoktan çözmüş. Onu almaya gidiyorum,” dedi.

Şok oldum. Niye bu zamana kadar ses seda çıkmamıştı? Çünkü Uğur bir ara yurt dışına çıkmış ve cd yi bir kenara atmıştı. Geldiğinde aklına gelmiş, açıp bakmıştı. Gördüklerinden sonra da hemen Mustafa’ya ulaşıp haber vermişti. Mustafa’yı bekliyordum. Saat 18.00 olduğunda kapı çaldı. Gelen Mustafa’ydı.

Elinde cd, bana korku dolu gözlerle bakıyordu. Burnunun dibinde tutmuş, yavaş ve ritmik bir hareketle sallayıp duruyordu.

“Ne oldu, niye öyle bakıyorsun?” dedim.

“Gördüklerine inanamayaksın, hatta inanmak bir kenara belki de kafayı yiyeceksin,” dedi.
İçeriye girdi. Cd’yi bilgisayarıma taktım. Evet, o cd’de binlerce sayfadan oluşan, küçük küçük dosyalar vardı. İçlerinde devlet arşivlerinden alınmış dökumanlar, fotoğraflar, kayıtlar, ıslak imzalı belgelerin görüntüleri ve onlarca video!

Oturup sabaha kadar videoları izledik. Sonra devlet arşivlerinden alınmış evraklara baktık. Gizli belgeler ve şifreli yazışmaların kriptoları...

Okumaya kalksak, hiç yemek yemesek, uyumasak, tuvalete gitmesek 2 haftamızı alırdı. Sabah saatlerinde yorulduk ve uyumaya karar verdik.

Öğlen saatlerinde ikimizde savaştan çıkmış gibi yorgun bir halde uyandık. Kahvaltı yaparken Mustafa tırsmış ama çaktırmıyor ayaklarıyla bir şeyler geveledi.

“Abi bu işi fazla uzatmayalım lütfen. Bak yönetmen hepimizi uyardı. Sen de tehditler alıyorsun. Bak kızım, bu işler bize göre değil anladın mı? O cd kim tarafından gönderilmiş bunu bile bilmiyoruz. Dünyanın öteki ucundan, fos çıkmış bir adresten bize gelen belgeler bunlar. Kim lan bu?”

Mustafa çok korkmuştu. Aslında haksız da değildi. Gördüklerimiz öyle yenilir yutulur şeyler de değildi. Bulaşırsak, kesin beynimizi dağıtırlardı. Hatta bedenimizi atomlarına bölerlerdi. İçimi bir karamsarlık sardı. Her şey kötüye gidiyordu. Suratımın şekli değişmişti.

Ona bakarak sadece, “Tamam,” dedim.

Bu riske girmeye değer miydi bilmiyorum ama Mustafa’ya tamam dedim.

Ertesi gün öğleden sonra bir iş için İstiklâl Caddesinde arkadaşımla buluştum. Meclisten geçecek bir kanunla ilgili görüşlerini alıyordum. Tam sohbet bitmişti ki, Mustafa’dan telefon geldi.

Beni çok acil ofise çağırıyordu.

“Ne oldu Musti?” dediğimde, “Geldiğinde görürsün,” dedi.

Yine bir şeyler dönüyordu.

Arkadaşımla ayrıldık. O kendi işine, ben de ofise gittim. İçeriye daldığımda Mustafa elinde büyük bir zarf tutuyordu. Masasının üstüne ilişmiş, garip garip bana bakıyordu.

“Yine o!” dedi.

Zarfı elime aldım. Kanada’dan geliyordu. Ama bugün ayın 1’i değildi! İçimde bastıramadığım bir heyecan kasırgası başladı. Heyecandan kalbim şah damarımın üstüne yapışmıştı. İkimiz de korku dolu gözlerle birbirimize baktık. Mustafa, “Aç hadi,” diyince, zarfın kenarını yırttım.

İçinden bir kağıt çıktı. Kağıdı açtığımda, yazılan yazının Türkçe olduğunu gördüm. Nefes alamıyordum. Mustafa’ya dönüp, “İyi de hacı, bu yazı Türkçe yazılmış!” diye bağırdım. Sesim odanın içinde yankılanmıştı.

Mustafa ağzı açık şekilde bana bakmaya devam ediyordu. “Nasıl? Emin misin olum?”

Evet, tabii ki emindim.

Mektupta aynen şunlar yazıyordu.

“22 Şubat’ta saat 14.00 sularında Sarıyer’deydim. İnşallah hâlâ anneme geldiğinde bindiğin dolmuşlara biniyorsundur dedim, ki doğru çıktı. 22 Şubat’ta anneme geleceğini biliyordum. Evet, ben de oradaydım.

Cd’yi çözmüşsün, tebrik ederim. Ama üstüne gitmemene şaşırdım. Senden bunu beklemiyordum. O cd seni kurtaracak şeylerle doluydu. Harcadın! En son yazdığım kart postalda “Bu Son” demiştim. Evet, bu son! Seni son kez uyarıyorum Meltem. Treni kaçırdın. Eğer delilleri kullanabilseydin belki bir şansın olurdu. Ama kullanmadığına göre, artık örgütün içine soktuğun muhbiri herkes tanıyacak demektir. Yani deşifre olacaksın! 2 gün sonra çok kötü şeyler olacak. Peşine 3 kişi takacaklar. Sana son kez söylüyorum, “Kaç kurtul!”

Ayrıca, kaldırımın karşısında dururken bana avazın çıktığı kadar bağırdığını duydum, merak etme. Ve lütfen sen de benimkini duy! Kurtul buradan...

Nezeri Emile Polyril (Sezen Özçavuş)”

İçime koskocaman bir fil oturmuştu. Mustafa mektubu elimden sertçe alıp okumaya başladı. O sıralarda beynimde ufak ufak elektriklenmeler oluyordu. Bugün o saatlerde Sarıyer’deydim ve gerçekten Sezen’i gördüğümü düşünmüştüm. Sonra kendi kendime hayal gördüğümü söylemiştim.Oysa öyle değilmiş!

Sanki aklım benimle alay ediyordu. Aylardır bana Kanada’dan kart atan, meğerse Sezen’miş! 5 yıldır görüşemediğim canım arkadaşımmış!

Pencerenin kenarındayken bütün yaşadıklarım gözümün önünden bir film şeridi gibi geçip gitti. Sezen’in, peşine düştüğüm çeteyi bilmesi ve bana yardım etmesi kolay anlaşılır bir şey değildi. Çünkü bana gönderdiği Kanada’dan gelen mesajlar, onun da bir şekilde bu çetenin içinde olduğunu gösteriyordu. Onun gönderdiği bilgilerle epeyce yol almıştım. Meclisin içindeki örgüt elemanlarına kadar biliyordum. Araştırmalarım sonucunda bazı milletvekillerinin bu örgüte bağlı olduklarını kanıtlayabilirdim. Ayrıca, bahsettiği gibi benim çetenin içinde bir muhbirim de yoktu! Bunu da nereden çıkarmıştı?

Saat sabahın 4’ünü gösterirken, buzdolabından limon çıkarıp, su ısttım. Isıttığım suya limon atıp tekrar odama girdim. Sonra aklıma bir şey dank etti!

Çetenin içinde tabii ki benim muhbirim yoktu! Ama Sezen kendini feda edip bana muhbirlik yapmıştı. Bahsettiği muhbir kendisiydi. Elbette ya, elbette... Bunca zamandır bana bu mesajları gönderen ve bilgi akışını sağlayan Nezeri Emile diye biri yoktu. O zaten Sezen’di. Ahhhhh be kızım. Eğer 2 gün içinde verdiği delilleri kullanmazsam muhbirin değişfre olacak diyordu. Ya ona bir şey yaparlarsa?

Uyumam gerekiyordu. Bugün çok yoğun ve kaos dolu bir gün olacaktı biliyorum. O yüzden sakinleşmem gerekiyordu. Limonlu suyumu bir dikişte bitirip yastığa başımı koydum. Evet, bugün dananın kuyruğu kopacaktı. Hayatımın en zorlu kararını vereceğim bir gününe başlayacaktım neticede.

Sabah 11 gibi uyandığımda, hemen kalkıp üzerimi giydim. Hava yine yağmurluydu. Bu havada taksi bulmanın ateş böceği bulmak gibi bir şey olduğunu biliyorum. Ama ısrarla bekledim. Elimde evraklarımın olduğu siyah çanta var. Nihayet köşeden bir taksi bana doğru geliyordu. Durdurup bindim. “Cağaloğlu yokuşu,” dedim. Montumdan akan damlalar koltuğu ıslatırken, ben buğulanan camdan dışarıyı izliyordum.

Ofise adımımı attım. Mustafa’yı ve Erdem’i odama çağırdım. Sezen’in “Kaç kurtul” diye ısrarla söylediği şeyi yapmayacağım. Odamın taze kağıt kokusunu içime çektim. Oturup ikisiyle de aklımdakileri paylaştım. “Ya benimlesiniz, ya da ben tekim,” dedim. İkisi de şaşırıp kaldılar. Ne diyeceklerdi ki? Bu işin sonunda ölüm de vardı, kahraman olmakta.

Şöyle bir düşündükten sonra ikisi de “Varız” dediler. Sonra da günün sonuna kadar evrakların çıktılarını alıp, düzenleyerek, dosyalayarak geçirdik. Saat akşam 22 sularında artık bir koli evrak oldu.

“Ben bu evrakları savcılığa teslim edeceğim. Meclisteki milletvekilleriyle ilgili, Haznedar Holding, İkbâl Holding ve Samatya Nakliyat’la ilgili de suç duyurusunda bulunacağım. Ayrıca çeteye yardım eden bütün avukataları, polisleri, devlet memurlarını da bildireceğim. Eğer yarın kıyamet koptuğunda hepimiz yaşıyor olursak, burada birer bardak demli çay içeriz. Yok, tam tersi olursa... Hakkınızı helâl edin,” dedim.

Sndalyelerinin üstünde yorgunluktan helak olan Mustafa ve Erdem bana acı dolu gözlerle baktılar. “Helâl olsun, sen de helâl et,” diyiverdiler. Birbirimizin yüzüne bakıp acı acı gülümsedik.

O koliyi Erdem’in arabasının bagajına koyduk. Üçümüz birlikte İstanbul Başsavcılığına gittik. Kapıya geldiğimizde tekrar helâlleşip, son kez birbirimize sarıldık.

Onlara dönüp, “Bu iş artık adalete kaldı. Ben gidip savcıya ifademi vereceğim. Eğer savcı bu işin ne kadar ciddi olduğunu görüp dava açarsa, size haber vereceğim. Yarın sabah erken saatlerde kapının önünde olun. Erdem, sen kameranla gel. Mustafa fotoğraf makineni unutma. Bu davayı ilk bizim patlatmamız lazım. Unutmayın, bu haber bizim. Belgeleri çarşaf çarşaf yayınlatmak için Genel Yayın Yönetmenini ayarlayın. Nasıl yaparsınız bilmiyorum ama ikna edin işte. Bizi tehdit edenlerden intikamımızı almamının zamanı geldi. Gazamız mübarek olsun, haydi Allah’a emanet olun.”

Sonra...

Savcı işin çok ciddi olduğunu ve elimdeki belgelerle bahsettiğim kişilerin müebbet bile yatabileceğini söyledi. Sabaha karşı suç duruyusu yapıldı. Belgelerde isimleri geçen milletvekili, bakan, iş adamı, rektör, hukukçu, yazar kim varsa hepsine göz altı kararı verdi. İlk iş, 50 kişilik çete üyesini göz altına alıp sorgulamak olacaktı. Sonra da diğerleri gelecekti.

Bizim çocuklar savcılık kapısında pusuya yatmışlardı. Ben sabahın ilk ışıklarına doğru savcılıktan çıktım. Olan biteni onlarla paylaştım. O saatlerde gözaltı kararları verildi ve ismi geçen herkesin evine polisler gönderildi. Erdem ve Mustafa Genel Yeyın Yönetmeninden zor bela izin koparmışlar.

Evlerine baskın yapılan bütün herkesi canlı yayınla televizyonlara verdik. Gazetemizde çarşaf çarşaf çeteyle ilgili dökumanlar yayınlanmaya başladı. Gözaltılar başladıkça ülkede şok dalgaları yaşanıyordu. Milleti uzun yıllar uyutan çete, din, iman diyerek halktan para toplayıp ceplerine indirmişti. Fabrikalar kurulmuş, gemiler alınmış, kirli işlerin içine girilmişti. Kaçakçılık, dolandırıcılık, hırsızlık, talan, adam öldürme.. ne ararsan vardı.

Milletin gözünde saygınlık kazanan şarlatanlar bir bir yakalandı. Ben, Mustafa ve Erdem o saatlerde ofisimizde demli çaylarımızı yudumluyorduk.

Bir ara telefonum çaldı. Sezen’in annesi Meriç Hanım’dı. Sessizce onu dinledim. Sesi çok iyi geliyordu. Olaylardan üstü kapalı bahsettikten sonra;

“Sezen burada, artık Türkiye’de kalacak. Haberin olsun yavrum,” dedi.

Artık gülümsemeye başladım. Çetenin içindeki “muhbirim” de yaşadığına göre, bugün başımı yastığa rahatça koyabilirim.




.Eleştiriler & Yorumlar

:: Merhaba
Gönderen: Okan Boncuk / , Türkiye
5 Şubat 2020
Akıcı bir hikaye. Güzel bir kurgu oluşturmuşsunuz. Kelimeler özenle seçilmiş. Gündemden de yararlanmışsınız. Emeğinize sağlık.




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın bireysel kümesinde bulunan diğer yazıları...
Gün Doğdu Seherden
İntikam

Yazarın öykü ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Evimin Kapısı
Sandıkta Kalan Anılar
Hikaye Yazmak İsteyenlere Sekiz Tüyo
Balta
Hasret!

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Zamanın Boşlukları [Şiir]
Yokluğun [Şiir]
Kendime Mektup! [Şiir]
Git, Ama... [Şiir]
Hayır Desende [Şiir]
Unutamıyorum [Şiir]
Dar Sokaklar [Şiir]
Ahhhhhh,yalancı Yarim! [Şiir]
Unuttum [Şiir]
Sinsi Bir Kış [Şiir]


Yeter Özhal kimdir?

Yazmak yaşam biçimim, çizmek ise suskunluğumun çaresi.

Etkilendiği Yazarlar:
Etkilenmiyorum, sadece okuyorum.


yazardan son gelenler

yazarın kütüphaneleri



 

 

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2021 | © Yeter Özhal, 2021
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.