..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Zamanı gelen bir düşüncenin gücüne hiçbir ordu karşı koyamaz. -Victor Hugo
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Eleştiri > Günlük Olaylar > Vildan Sevil




17 Nisan 2017
Referandum Gününden Hoş Sedalar  
Bahçe duvarının önünden geçerlerken bir alkış tutturup mal bulmuş mağribi gibi haykırdım “Merhaba! Bin yaşayın kızlar, bin yaşayın!”

Vildan Sevil


Komşum, tarla kuşu gibidir. Sandıklar açılır açılmaz oyunu kullanıp gelmiş. Oldukça yaşlı bir hanımla karşılaştığını, oracıkta kısa bir söyleşi yaptıklarını anlattı. Belli ki hanım da yazlıkçılardan ya da buralı ama olağan programı dışında gelmiş. Belki de geri dönecek.


:HGA:
Bu yazıyı, oyumu verip eve döndüğümde yazıyorum.

Yazı yayınlandığında, siz sevgili okurlar, TV, internet, telefon başında sonuçlarla ilgileniyor olacak belki de hiç okumayacaksınız. Yine de yüreğimde “İnsan güzeldir, insan korkaktır, insan umuttur” diye yankılanan bu izlenimlerini aktarmaktan kendimi alakoyamadım.

Malum, biyolojik ritmim baykuşlara benzediğinden sabahları erken kalkamam.

Saat 14:00 sularında kapıyı kilitleyip ayakkabılarımı bağlarken elli altmış metre öteden iki kadın yüksek sesle konuşarak geliyordu. Yaklaşınca sesleri kendilerinden önce gelen bu kadınlardan birinin telefonla konuştuğunu fark ettim. “Oyumuzu kullandık, dolmuştan indik, eve dönüyoruz.(….) Ne verecektik ki tabi bastık ‘Hayır’a”.

Bana söylenmese de ne hoş bir “Günaydın!” oldu bu. Bahçe duvarının önünden geçerlerken bir alkış tutturup mal bulmuş mağribi gibi haykırdım “Merhaba! Bin yaşayın kızlar, bin yaşayın!”

Onlar, şaşkınlıkla duraklayınca “Hayır! Hayır, onun için alkışlıyorum” diye yırtındım sırıtarak. Onlar da “Tabi hayır!” diye yanıtlayıp gülerek el salladılar, yürüdüler. Telefondaki, “Bir hanım hayır dedik diye bizi alkışladı da…” diye sürdürdü konuşmasını.
………..
Ben oy vermeye gitmek için arabaya binerken bahçesindeki komşumla ayaküstü bir söyleşi yaptık.

Komşum, tarla kuşu gibidir. Sandıklar açılır açılmaz oyunu kullanıp gelmiş. Oldukça yaşlı bir hanımla karşılaştığını, oracıkta kısa bir söyleşi yaptıklarını anlattı. Belli ki hanım da yazlıkçılardan ya da buralı ama olağan programı dışında gelmiş. Belki de geri dönecek.

Hanım, oy kullanmak için gece İstanbul’dan otobüse binip on iki saat yolculuktan sonra eve gitmeden sandığa geldiğini söylemiş. İki elini göğsüne koyup başını göğe kaldırarak “Çok şükür, kazasız belasız gelip oyumu kullandım. Çok mutluyum, çok, çoookkk… Benden geçti, ben gidiciyim ama çocuklarımızın, torunlarımızın bu beladan kurtulması gerek” demiş.
………….
Ben de oy kullanacağım okulun giriş merdivenlerine yaklaşırken engelliler için yapılmış eğimli inişten kilolu, orta yaşa yakın bir adamın, geri geri giderek tekerlikli sandalyede oturan çok yaşlı bir hanımı indirmeye çalıştığını gördüm.

Pamuk gibi saçları olan, yaşamın yüzüne çizgi atmakta cömert davrandığı, denir ya tam da nur yüzlü yaşlı bir kadın. Gülerek el salladım. Nasıl da içten, sevinçli bir gülücükle selamımı aldı, o anda içim akıverdi. Aynı anda kucağına bağlı ellerini çözüp ikisini de avuçları bana doğru, omuz hizasına kadar kaldırdı, hafif hafif birkaç kez öne arkaya doğru hareketlendirdi. Gülücük, genişledi, gözler daha bir ışıldadı. Ben de sağ elimin başparmağını yukarı kaldırıp sol elimle bir öpücük yolladım. Onlar bahçeye inmişler ben ise merdivenlere gelmiştim. Fotoğrafını çekme önerisi götürmeye cesaret edemedim. Ayrıldık.
……….
Bizim evle merkez, çarşı arasında beş kilometre kadar bir yol vardır. Merkeze gidince evdeki eksik gediği tamamlar döneriz.

Ekmek ve ufak tefek bir şeyler almak için küçücük bir dükkâna girdim. Uzun boylu, incecik, başı örtülü bir kızcağız duruyor tezgâhın arkasında. Başını ne tam geleneksel biçimde ne de o türbanın altından görünen çizgi biçimli ikinci bir örtüyle kapatmış. Başörtüsü, geleneksel eşarplardan daha büyükçe ama. Ne türbanlıyım diyor, ne de saçı başı açık biriyim diyor. Ortalama almayı becermiş. Yine de büyük başörtüsü, geleneksellikten uzaklaştırmış, türbana yakınlığı imliyor. Korku dağları bekliyor ya…

Ekmeklerin bulunduğu köşe, raflardan oluşuyor. Üst raftakileri gözüme kestirmiştim yine de hangilerinin taze olduğunu sordum. Üsttekileri gösterdi. Eh, benim bir buçuk metrelik boyum elimi uzatsam da yetişemezdi. Hemen fırlayıp “Ben vereyim ablacığım” dedi. “Teyze” demesi daha uygundu ama “abla” sözcüğü laf aramızda hoşuma gitti doğrusu. “Gördün mü boy fakirliğinin sana böyle zahmetleri var işte” dedim teşekkür anlamında. “Aman ablacığım, boy olsa ne olur, olmasa ne olur” diye yanıtladı aldıklarımı poşete koyarken.

Parayı verdim, tam çıkıyorum “Ablacığım bir dakika! Aramızda kalsın ama sana bir şey soracağım” dedi. “Sor tabi, ben sır tutarım” dedim. “Sence ben evet mi, hayır mı demişimdir?” Ben hiç ikircimlenmeden yanıtı yapıştırdım. “Gözlerin, bakışların, bu kadar haksızlığa, hırsızlığa, vurguna, saygısızlığa, merhametsizliğe, zorbalığa, açgözlülüğe ‘Hayır!’ diyor ama sen ne dedin bilemem elbette.” dedim.

“Ablacığım, herkes bana ‘Evetçisin’ diyor. Ben de korkudan bir şey diyemiyorum. Kimseye güven kalmadı. Örtülü olduğum için böyle düşünüyorlar galiba. Sen açıksın ama nasıl anladın” demez mi?

“Ben örtüden, örtüsüzlükten değil, gözlerden, bakışlardan akla ve yüreğe giden yolu keşfetmeye çalışırım. Korkunun insanı nasıl esir aldığını da bilirim yavrum” dedim. Ekledim “Esnaf olduğun için korkunu anlıyorum, temkinli ol ama her şimdi olduğu gibi her zaman aklını ve yüreğini dinlemekten vazgeçme olur mu kızım?” dedim.

“Abla sahilde mi oturu…” derken başka müşteri geldi, “Sahilde oturuyorum, yine uğrarım sana” deyip çıktım gülümseyerek.

Şimdi bu yazı bile uzun gelmiştir sizlere. Ama isteseniz de istemeseniz de aktarmak isteğim bir izlenim ve onun tetiklediği bir çağrışımdan da sizleri mahrum etmeyeceğim.
Devamı bundan sonraki yazıda.

16.04.2017
Vildan Sevil




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın günlük olaylar kümesinde bulunan diğer yazıları...
Birgün Ben, Belki Bir Sığırcık Kolonisinin İçinde, Belki Yıldızlarla Birlikte Göklerde…
30 Mart 1972 Kızıldere Katliamı (Dev, Baş İstiyor/ G. Akın)
18 Mart 1915. Çanakkale O Gün Geçilmedi. Ya Bugün?
Almanya, Hollanda, Türkiye Gerginliği ve Ah Şu Benim Şeytan
Ah Sevgilim, Aşkım Benim! 14 Şubat’ta Nerelere Gidelim?
Bir 8 Mart Daha Geçti, Ama Nasıl Geçti?
Twetter’dan Esinlenerek 32 Kısım Tekmili Birden Sorular
Tahir Elçi ve Kendi Masumumuz, Kendi Mazlumumuz
Sultanahmet"ten Femen Geçti Amma!.. Biz Ne Anladık Bu İşten?
İçeri Alınan Gazeteci Sayısı Altmış Olmuş = Ben Bu Filmi Çok Gördüm

Yazarın eleştiri ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Erkek Egemen Toplumdan Erkek Dininin Egemen Olduğu Topluma
Değerli Atilla Karaduman Bey, Gerçekten "8 Mart’a Lanet Olsun" Mu?
2017’nin 8 Mart’ı Bu Ülkede Çığlık Çığlığa #hayır’dır
N. Ç!.. N. Ç!.. N. Ç"ler!.. Hepimiz Tecavüzcüyüz!..
Savcı Mehmet Kiraz, Şafak, Bahtiyar, Elif… ve Dün, Bugün, Yarın…
Geçmişin İzdüşümünde Bir Kısır Döngü
İzedebiyat Üyelerine Açık Mektup: Koşun, Face Dayatmasına Karşı Durun!..
İzedebiyat Yönetimine ve Üyelerine Açık Mektup
Cumhuriyetin Rövanşı Ya da Şeriata Doğru Adım Adım Mı?..
Teslis Sendromu >> Ücretsiz E - Kitap: Hulki Can Duru

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Duruşma [Şiir]
Dedem Düşlerime Giriyor [Öykü]
İlk Sosyalist Muhtar Fevzi Ağabey [Öykü]
Çocukların Çığlığından Göklerin Tılsımına [Öykü]
Dolunayda Uyku Tutmaz [Öykü]
Düşselin Gerçeğinde, Gerçeğin Düşselliğinde [Öykü]
Oy Madimak, Madimak!.. Sen Artık Türkülerle Değil, Ateşlerle Anılmaktasın [Öykü]
Ben Ölürken [Öykü]
Gece, Mehtap, Selene, Apollon ve Ben [Öykü]
Aşk"a Geldin, Hoş Geldin!.. [Öykü]


Vildan Sevil kimdir?

Koşuşturmaktan yoruldu. Altmışından sonra, çok yabancısı olduğu teknolojiyle, sanal ortamda kalem oynatmaya kalktı. İletişim kurmak, duygu, düşünce, birikim paylaşmak, genç kuşaklardan yeni şeyler öğrenmek istedi. Yazarlık deneyimine burada adım attı. İşte böyle sınır tanımaz bir "dinazor ". . . Başarır mı acaba ?

Etkilendiği Yazarlar:
Marx, Engels, Freud, Nietzsche, Adorno, Horkheimer, Foucault, Antik Grek, Rus , Fransız yazını, Amado, Marquez, Llosa, Asturias, Lübnanlı Amin Maalouf...Elbette Nazım, Aragon, Neruda ve nice ozan/şair...


yazardan son gelenler

yazarın kütüphaneleri



 

 

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2018 | © Vildan Sevil, 2018
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.