..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Matematiğe, yalnızca yaratıcı bir sanat olduğu sürece ilgi duyarım. -Godfrey Hardy
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Öykü > Bireysel > rey'an yüksel




7 Şubat 2020
Beni Mutlu Etmek İster misin  
rey'an yüksel
Her gün uyandığımda hep aynı anlar hatırımdaki... Bebekliğim... Annemin kucağı, babamın kolları var. Kalabalığız, halamlar var, teyzelerim, büyükanneler var, büyükbabalar... Babamın omzu var, tepesine çıkışım var, sevgi var; yoğun, katışıksız sevgi. Gülen yüzler var, babamın; annemin gözlerinin ta içine derin bakışı var. Tutunurken hayata eksiğim, biliyorum. Oysa bu kadar eksik değildim başlarda, öyle sanmazdım en azından. Daha yenilmemiştim hiç, sarhoş olmamıştım, düşüp yaralanmamıştım, arkamdan koşturmaya başlamamışlar, alay etmemişler benimle, mutluymuşum. Öyle sanırmışım...


:CBJ:
?
Sıcak... Güneş tam tepede yine. Benim her sabahım, Zehra teyzenin öğleni. Her yeni güne, belki değişmiştir diye açıyorum gözümü, belki her şey rüyadır, hatta karabasan... Her şey normal aslında diyeceğim uyandığımda. Nasıl bir kendini kandırmaca... Bu koca yatağın içinde hep küçücüğüm...
Her gün uyandığımda hep aynı anlar hatırımdaki... Bebekliğim... Annemin kucağı, babamın kolları var. Kalabalığız, halamlar var, teyzelerim, büyükanneler var, büyükbabalar... Babamın omzu var, tepesine çıkışım var, sevgi var; yoğun, katışıksız sevgi. Gülen yüzler var, babamın; annemin gözlerinin ta içine derin bakışı var.
Tutunurken hayata eksiğim, biliyorum. Oysa bu kadar eksik değildim başlarda, öyle sanmazdım en azından. Daha yenilmemiştim hiç, sarhoş olmamıştım, düşüp yaralanmamıştım, arkamdan koşturmaya başlamamışlar, alay etmemişler benimle, mutluymuşum. Öyle sanırmışım...
Sıcak bir yuva var, babamın elinde karpuzla eve dönüşü, annemin bekleyişi, akşam yemekleri; bana kısa gelen bir sandalyeden, masadaki yemeklere ulaşmaya çalışmak var. O zamanlar televizyon yeni gelmiş evimize; bu yüzden televizyon karşısında susmalar var, akşamları annem beni ayaklarında sallamadan önce babamın, annemi ve beni öpüşü var.
Kalkıp duş almalıyım, sabahın ilk ışıklarına kadar telefonun başında elin heriflerini eğleyip durdum. Gerçi o herifler olmasaydı aç geziyordum ya o da ayrı. Kim iş verirdi bana iyi ki duymuşum Zehra’nın o kıkırdamalarını da sormuşum kapısını çalıp:
- Ne bu kadar kıkırdıyorsun kız?
- Bilsen sen de kıkırdarsın. Gelsene içeri Fatma.
- Ne oldu anlat meraklandırma beni.
-Mutlu ediyorum adamları telefonda, arıyorlar ben de şuh ve istekli konuşuyorum. Şirket bana telefon verdi, telefon geliyor açıyorum ve konuşuyorum.
Aynada kendime baktım, memnun olmadım her zamanki gibi görüntümden. Çay koydum ocağa, kapıcının getirdiği gazetelere baktım. Öğlenin bu saatinde pek fazla müşteri olmadığı için şanslıyım, birazdan başlarlar saat üç gibi telefonları kilitlemeye, o zamana kadar geçirdiğim zamanı yalnızlığımın geçmişle buluşması diye görüyorum.
Babamın sabahın köründe işe gitmediği zamanlarda -daha sonraları hafta sonları olduğunu öğrendiğim zamanlardı bunlar- hep beraber pikniğe gidişimiz var.
- Akşama ne yapayım istersin Yılmaz?
- Sen ne yaparsan yerim ben sevgilim ama dolma yap, etli dolma. Kıyma almıştım dün kasaptan.
Annem biberleri tek tek yıkar, oyar ve hazırladığı harcı içerisine -sanki bir ibadeti yerine getirircesine doldururdu. Yanından ayırmadığı beni, kâh pusetimle mutfağa getirir kâh sedirde yatırırdı. Genç kızlığımda bana:
- Bunca küçük olduğun halde benim bile hatırlamakta zorlandığım anıları nasıl hatırlayabiliyorsun? diye sormuştu.

- Bilmem, yeni zamanların hatırlanacak güzellikte hiçbir anıyı barındırmamasından olabilir mi anne?
Zihnimi nerdeyse otuz yıl öncesinde dondurmuş olmam, her anıyı sanki dün yaşamış gibi hatırlıyor olmam herkese garip geliyor. Oysa düşsel gerçekliğime tutunmam, bugüne tutunmamdan daha kolay, bunu kimse bilmiyor.
- Anlamıyor musun? Hep böyle kalacakmış.
- Benim kızım o doktorun dediği “şey” olamaz.
- “Şey” deme, bunu kabul etmemiz gerek.
- Nasıl olur bilmiyorum.
- Kime çekti bu kız?
...
Bütünden koparılmış buzullar gibi sonrasında hatırladığım kesik ve eksik anlar. Buz gibi soğuk, buz gibi yakıcı...
- Baba pikniğe gidelim mi?
- Hayır, işim var.
- Baba beni parka götürür müsün? - Görmüyor musun yatıyorum.
Yatıyordu, işe gidiyordu ve ne artık anneme öyle güzel bakıyor ne beni omzuna alıyordu; ne bizi pikniğe götürüyor ne de eskisi gibi öpücüklere boğuyordu. “Ne pişireyim” diyen annemin sesine karşılık babamın “etli dolma olsun” diyen o sevgi dolu sesi, kayboluyordu yavaş yavaş. Çok erken konuştum, erkendi aslında yaşadığım her şey ama yaşıtlarım büyürken ben büyümedim, hep aynı kaldım. Abla dediler bana ama ben onlardan kısa kaldım, küçük kaldım. Cüceler büyümezmiş o zaman anladım.
- Anne, babam nerde?
- Yok, artık baban gitti. - Benim yüzümden mi? -...
Büyümedim. Hep çocuk kaldı içerim.
- Anne, şeyimden kan geldi.
- Büyüyorsun kızım, anne olabilirsin, bir erkeği mutlu edebilirsin artık. - Senin gibi mi?
-...
Çok bağırdılar. Hep bağırdılar arkamdan. Basketçiler uzar diye, kimselerin görmediği zamanlarda, annem işe gittiğinde, evde basket oynardım. Uzamadım. Köküm başımdı benim. Bir metre yirmi santime büyümemek üzere baş saldım. Sesleri hiç kesilmedi mahalledekilerin; ben Cüce Fatma’ydım, o kadar. Ama küçük çocuklara Fatma ablaydım. O yüzden en çok çocukları sevdim ben. Onlarlayken ayrıksılığımı unuttum. Bir de Bakkal Ali amca sevdi beni. Bakkal Ali amca, çikolata verecekti bana, öyle dedi. Kucağına oturttu, beni sevdiğini söyledi. Kıpırdandı, yüzüme garip baktı. “Seviyor musun beni?” dedi, “Seviyorum tabii.” dedim. “Beni mutlu etmek ister misin?” dedi. “Tabii.” dedim. Kapıyı kapadı.
Parmağıyla canımı yaktı. Kanadım. Ağladım. “Ağlama” dedi. “Beni mutlu ettin Fatma. Kimseye söyleme.” Sustum. Korktum... Sevindim, bir erkek mutlu oldu diye.
Annem öldü. Yalnız kaldım.

Sustum, çıkmadı sesim. Belki de tek güzel yerim, sesim.
Çalışmak istedim, çalışamadım. Kimse istemedi beni.
- Ayşe, beni de alırlar mı bu işe? Bedenim bilmedi o hissi ama adamların altına sesimi yatırsam mı?
Yatırdım. Kaç yıl geçti aradan unuttum.
Saat iki oldu daha kahvaltımı etmedim telefonlar başladı işte.
- Efendim Gülendam ben.
- Beni hatırladın mı Gülendam?
- Hatırlamaz mıyım benim sadık müşterim Beyaz Zenci, ama artık sen de bana gerçek ismini söylemelisin.
- Gülendam senin gerçek ismin mi ki bana gerçek ismimi söyletmeye çalışıyorsun.
- Tabii ki gerçek ismim.
...
Arkamdan bağırışlar kesildi, dışarı çıkmadım, unuttular beni.
Mutlu ettim ama en çok mutluymuş gibi yaptım. Telefonun ucunda kaldım.
Telefonun ucunda kadınım.
Telefonun ucunda upuzunum.
Telefonun ucunda Gülendam’ım...

.Eleştiriler & Yorumlar

:: -
Gönderen: Ekrem Naif Tek / , Türkiye
19 Mayıs 2020
Tabutta röveşata filminden aldığım zevki aldım. Ağır bir duygu boşalımı kokuyor bu öykü.




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.


Yazarın öykü ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Son Mektup
Kelebek
Yüzün Bizi Anlatırdı
"Al Beni Ne Yaparsan Yap"
Bulup Yitirdiğim Küçük Sevgilim
Barış Benimle
Topal Karga
Sekiz Ay
Yoksun

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Felsefik Şiir [Şiir]
Metronom [Şiir]
Kör Nokta [Şiir]
Bulanık Şiir [Şiir]
-miş [Şiir]
Oyun Gibi [Şiir]
Kaptan I [Şiir]
Soğuk Şiir [Şiir]
Maratoncu [Şiir]
Kurdeleli [Şiir]


rey'an yüksel kimdir?

Aslında her ne kadar Türkçe yazmayı çok sevsem ve onun gerektirdiği tüm yazım kurallarına son derece dikkat etsem de ismimi küçük harfle başlatıyorum uzun yıllardır ve sonraları öğrendim ki e. e. cummings de öyle yapmış, sevinmeli mi ya da yine birileri benden önce düşündüklerimi uygulamış diye üzülmeli miyim bilmiyorum. Militan ruhluyum ve bir gün ismimin içindeki bir harfi attım bir kızgın anımda, harfin yerine konacak bir apostrof çıktı sonra "ben buradayım" diye, onu da berime aldım ve reyan oldum, öğrendim ki meğer rey'an Osmanlıca'da herşeyin öncesi demekmiş, reyhanın fesleğen olduğunu bilirsiniz. Yazın dilinde bu ismi kullanıyorum ve bir çok dostum beni böyle bilir.

Etkilendiği Yazarlar:
Yaşar Kemal ve Cemal Süreya


yazardan son gelenler

yazarın kütüphaneleri



 

 

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2020 | © rey'an yüksel, 2020
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.