..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Yaşamım boyunca, ondan birşey öğrenemeyeceğim kadar cahil bir adamla karşılaşmadım. -Galilei
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Öykü > Aşk ve Romantizm > Doğan ORMANKIRAN




1 Eylül 2005
12 Eylülde Aşk ve Ben Çocuktum.  
Doğan ORMANKIRAN
Ne günlerdi onlar, o gün için macera, bugün ise anlatılan ne acıklı dönemlermiş. Ne kayıpmış ömrümüzde.İnsanların birbirini kasıp kavurduğu bir dönemde çocuk olmayı öğreniyordum. O zamanlar, aşk ne demekti, nerden alınırdı. Bir çocuk bedenine ağır, bir


:BIJJ:
Kavuşamayan köprülere, yollara döndü son zamanlarda aşklar, yada iki inatçı keçinin karşılaşmasına döndü. Ne gitmek, ne kalmak ve ne de yol vermek. mümkündü bu sevdada.
Unutulmaya yüz tutmuş albümleri çıkardım sandıklardan, tozlanmış resimleri gördüm.Çocukluğuma ait bır sıyah beyaz fotograf o donemde çekilmiş .Çizgili pijamalarla, yelekli bir erkek çocuğuymuşum , hala gözlerinde bugünün saflığı dolu . Galiba o günden bu güne değişmeyen tek şey gözlerim olmuş

Ne günlerdi onlar, o gün için macera, bugün ise anlatılan ne acıklı dönemlermiş. Ne kayıpmış ömrümüzde.İnsanların birbirini kasıp kavurduğu bir dönemde çocuk olmayı öğreniyordum. Adını sonradan beynime kazıdığım isimleri ilk o zaman duymuştum. Silah, jandarma, polis, politika hep o zaman girdi yaşamıma. 12 eylülün çocuğuydum çok sonra anlıyordum o günlerin ne olduğunu da...

Çünkü çocuksu oyunlarım vardı. Jandarmaydım, polistim, kaçandım , kovalayandım. Çünkü gördüklerimi oyunlarıma döküyordum. Ve aşkı da o zaman çocuksu tanıyorduk oynadığım kız arkadaşımdı Aşk. Ona duyulan özlemdi. Birlikte geçirilen saatlerde oynanan çizgi oyunuydu. Kör ebe, Aç kapıyı bezirgan başıydı aşk. ama adının aşk olduğunu şimdiki gibi bilmiyordum. Tanımıyordum.

Ekmek 25 kuruştu, gofret 1 lira bir aspirin 2.5 liraydı. Hayat bir çocuğa göre çok ucuzdu. Annemin başı ağrıdığı gün, karların içinde kaybetmiştim 2.5 lirayı, o zamandan kalma karlara karşı bir soğukluğum vardı. Birde Asprin alamadığım için, anneme karşı elimden gelmeyen ezikliğim.Delice bir dünyaydı hayat, kavgalar silah sesleri, gün ve gün koşturmalar ve kovalamacalar oluyordu. Ben çocuksu bir oyun sanıyordum hayatın henüz bilmediğim gerçeklerini., yine annemin kulaklarımda çınlayan sözleri ne sağcıyım, ne solcu yoldan geçen yolcu yumdu. Bilmeden tamam anne dediğim.

O zamanlar, aşk ne demekti, nerden alınırdı. Onu bilmiyordum çocuk zamanlardı. Mavi uzun, kulaklarıma inen annemim ördüğü başlık vardı hep kafamda. Anne eli gibi sıcak tutuyordu beni. Bu sevgi, olabilir miydi. Fakat yine hayat kendi oyununu oynamaya devam ediyordu. Çocuk halimle müdahale edemediğim günlerdi. Bayramları bile hatırlamaz olurduk. Oysa bayramlar bizim para kazanma zamanımızdı, şeker topladığımız, el öptüğümüz, pırıl pırıl bayramlıklarımızı giydiğimiz günlerdi. Ama şekerli, çikolatalı günlerdi cebimize doldurduğumuz.Geçici sevinçti, kandırmacaydı. Gece gelen kurşun seslerini teksas, tommiks, hikayeleri zannederdik. Ve hep örümcek adamın yada mandrakenin kötülerle savaşacağını beklerdim.

Bilmiyordum polislerin her iki günde bir arkadaşımın babasını niçin gece yarısı evden alıp götürdüklerini. Polis, jandarma ve komşumuz ama kızgınlık vardı. Aralarında sürtüşme niçin olduğunu bilmiyordum çocuksu dünyamda. Eski sinemanın bahçesinde oynamaya başlardık. Polisliği, abim ve ablamın gelmesine kadar geçen zamanda. Okulu merak ederdim. Gizlice giderdim okul bahçesine niçin beni içeri almıyorlar diye ağlardım.

Yaşın küçük derlerdi. Niye ben büyüğüm derdim. hatta ben yüze kadar saymayı biliyordum o zamanlar, aşıdan korkmuyordum. Çat-patta patlatabiliyordum korkmadan.. Kalem açmayı da biliyordum. Ama okula niye alınmadığımı bilmiyordum. Ağlamalar ve sızlamalar fayda etmiyordu. Annem bir gofret parası verince susuyor, sevinçten okulu da unutuyordum. Babam hep uzaktı bana. Belki ev halkının hepsine de uzaktı ama ben daha çok içerliyordum yalnızlığımı.

Aslında o zamandan kalma bir alışkanlıktı her şeyi kendi başına bulmayı öğrenme teorileri, maytapları tellere bağlayıp patlatmaktı keşifler. Annemin buradan bir yere gitmeyin dediği yerlere gidip dönmekti maceralar. Yunus balığı Fliperı seyretmekti televizyonda siyah beyaz dünyada, bir çocuğun dünyasını birleştirmekti. Ve ben ne zaman onu görmeye gideceğim diye düşlerdim. Devrim kelimesi bile o günden kalmıştı aklımda arkadaşımın ismiydi. Ve kalemlerle onu çizmeye kalkışırdım kağıtlara, acaba jandarmalar duysa beni de götürürler miydi. Sen düzene karşı geliyorsun devrim yapıyorsun diye.

Yine bir kış günü o adımı koyan dedemin. Aramızdan ayrılışı çok acı gelmişti bilmesem de nere gittiğini, Ve hep gelecek diye bekleyişim çocuksu yollara göz dikişim ama dedemin gelmeyişi, anneme her sorduğumda dedem nerde diye. gelecek oğlum derken gözlerinden akan yaşlara anlam veremeyişimi şimdi çözüyorum.ilk kaybedişimdi o hayatta sevdiklerimi.ve sonra bir gece baskınını hala unutmuyorum. Amcamın Kıbrıs’tan getirdiği oyuncak tabancamı almışlardı ne olur ne olmaz diye. O zaman bir daha öğrenmiştim çocukça kaybetmeyi dedemin ölümünden sonra bu ikiydi çocukça yüreğime ağır gelen. Bu acıların tohumuydu ekilen.

Bir çocuk bedenine ağır, bir çocuk yüreğine maceraydı o günler anlam veremediğimiz, ama bir o kadarda heyecanlıydı. Caddelerde jandarmalar gezerken ben onu hikaye kitaplarımdaki dünyama benzetiyordum. Kimin niçin savaştığını ve niçin ağladığını bilmiyorum. Komşumuz zeynep teyzenin oğlu için neden göz yaşı döktüğünü de bilmiyordum. Özo gelin filminde de böyle ağlamıştı Zeynep teyze yusuf askerden dönmediği zaman özo gelin içinde böyle ağlamıştı. Ama 12 eylülle yada o günle bağlantısını kuramıyordum.

Çocuktum 12 Eylül’de ilk Demirel, Ecevit adı bile o zaman kazınmıştı beynimde. Bugünlere geldim aynı isimler hala yine zirvede, Bahçe duvarının üstünden atlamaya çıkardık. Ve o kurşunun ağabeyimin saçlarını yalayıp geçişini görmek vay be diye sevinç çığlıklarıydı korkusuzca oyundu çünkü her şey bize göre, bizde elimizle tabanca yapıp dışın dışın diye ateş ediyorduk.

Şimdi bakıyorum geçen günlere her şey daha normal olmasına karşın, çocuksu dönemlerimde daha mutluymuşum 12 eylül yaşanan en acımasız günler olsa da geçmişte. Ben hep bir çocuksu yön buluyordum o geçen günlerde. Komşu kızı sevgi ablanın, Murat ağabeyle yazdığı mektupları taşırdık. Çok gizli derlerdi ve büyük bir sorumlulukla taşırdık ne için yazılmış olduğunu bilmediğimiz mektupları, Oyun gibi gelirdi. Sonra iki ailenin görüş yüzünden sağ ve sol yüzünden kavga ettiği günleri de gördük anlam veremediğim ne için kavga ettiklerine. Murat ağabey mahalleye gelirken sevgi ablanın elini bırakıyordu.köşe başında. Aşk’tı bu galiba ama yasaktı 12 eylül’de

Şimdi hala aşk kelimesi gelince dilime hep yüreğimin bir köşesini korku kaplıyor acıtır diye, yasak diye, 12 eylül değil şuan günlerden ama öyle öğrenmiştik ya bir kere, hep dönüp dolaşıp geliyor bir yerlere.

Şimdi zaman geçti ve öğrendik galiba Aşk her zaman güzeldi 12 Eylül'de bile.

Doğan ORMANKIRAN.

.Eleştiriler & Yorumlar

:: Yıldönümü
Gönderen: Doğan ORMANKIRAN / KENT/İngiltere
13 Eylül 2007
Bir yıl dönümü daha geçti ama izleri hala sürüyor. Sürecekte...

:: sadece bir yolcu!
Gönderen: gönül sevinç / Eskişehir/Türkiye
26 Temmuz 2007
ne sağcıyım, ne solcu yoldan geçen yolcu...tek bir cümle yetiyor aslında herşeyi anlatmaya lakin anlayana... çok güzel bir yazıydı okuduğum...yazının içinde kayboldum! kaleminizin mürekkebi bol olsun... yüreğinize sağlık... sağlıcakla...

:: merhabalar:)))
Gönderen: yüksel özbek / Bursa/Türkiye
8 Eylül 2005
....bazı zamanlarda olamamak,bazı zamanları göreme me şanstır....örneğin dünyalar savaşında ölen milyonlar düşünüldükçe o dönemlerde yaşamayı yeğlemezdik kuşkusuz.....iyi ki 12 Eylül De çocukmuşsunuz!!! umutlarınıza,yarınlarınıza,sevilerinize ve mutluluklarınıza dokunulmadı...yürekten,akıcı ,etkin bir yazıydı..usunuza sağlık...

:: Güzel.....
Gönderen: Kâmuran Esen / Bolu/Türkiye
6 Eylül 2005
Sevgili Doğan Ormankıran; Severek okudum yazınızı.Kâh hüzünlenerek, kâh geçmişe dönerek.Tarzınızı sevdim.Devamını dilerim...Sevgiyle kalın...Kâmuran ESEN

:: Çok güzel
Gönderen: Olgun ONUR / İzmir/Türkiye
6 Eylül 2005
Çok güzel bir yazı okudum. Beni alıp gençliğime götürdünüz. Tebrik ederim.




Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın aşk ve romantizm kümesinde bulunan diğer yazıları...
Sevgiliye Mektuplar...

Yazarın öykü ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Terennümden Teğetler, Aman Çembere Değmesin.

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Tedirgin [Şiir]
Hadi Git [Şiir]
Adam ve Kadın [Şiir]
Ey Sevgili... [Şiir]
Gel Ey, Gönlümün Sultanı!.. [Şiir]
Üşüyorum [Şiir]
Kimbilir [Şiir]
Aşk, Gurur ve Eylül [Şiir]
Senden Uzakta [Deneme]
Bırakmadı Sevdan [Deneme]


Doğan ORMANKIRAN kimdir?

Varlığını sorgulayan, nereden geldim, nerdeyim ve nere gidiyorum. Felsefesiyle şu anda bulunduğumuz yer arsında insan-ı kamil olma uğraşı içerisindeyiz. Aşk ateşinde pişerek olgunlaşmayı yol edinmiş Saygı ve edep'le hayata karşı, fikirlere karşı tavrı ve tafraları olan bir uslub sahibiyiz. Kalabalık ayak takımları arasında farkedilebilme ve fikirleriyle kaideleri yerinden oynatabilme kabiliyetine talibiz. Hünerimizi bu yolla sergileme uğraşı içerisindeyiz.


yazardan son gelenler

bu yazının yer aldığı
kütüphaneler


 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2021 | © Doğan ORMANKIRAN, 2021
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.