Yazma Süreci

yazdıklarımı paylaşmaya çekiniyorum..!

kendimi bildim bileli yazıyorum; daha ilk okuldayken moralimi bozan birşey olduğunda, ağlayacağımı hissettiğimde, yada herhangi bir benzer durumda çevremdekilerden kaçar ve yazardım daha sonra yazdıklarım saklanamayacak kadar arttığında ise onları imha ederdim.. ortaokul 7. sınıfa kadar kimse yazı yazdımı düşünmedi ama tabi sonra kompozisyon dersleri filan, hocaların gözünde sivrildim.insanlarla paylaştıklarım sadece 40 dakikalık derslerde yetiştirmeye çalıştığım kompozisyonlardı-ki kompozisyon yazmaktan nefret ederdim- ilk şiirlerimi 7. sınıfta yazmaya başladığımda çevremdekilerin yorumlarından ürktüm ve yeniden kendime saklamaya karar verdim..lise 2.sınıftayım ve artık bir kitap çıkartmak istediği feci şekilde içimi kemiriyor ama şimdide matbaa, yayınevleri filan gözüme acayip karmaşık görünmekte. bana söylemek istediğiniz birkaç kelime, tavsiye yada ne bileyim cevabınız var mı?

Yazdıklarını bir kitapta toplamak, onları insanlarla paylaşmanın en iyi yollarından biridir. Ama bir kitap çıkardığında gelebilecek olumlu ve olumsuz her türlü eleştiriye de kendini hazırlamalısın. Çocukluk döneminde yazdıklarını imha ettiğinden söz etmişsin. Yazdıklarını kimsenin görmesini istemiyorsan bunun sebebi ya yazdıklarına güvenmemenden ya da gelebilecek eleştirilere kendini hazır hissetmemenden kaynaklanıyor olabilir. Peki artık hazırmısın? Yazdıklarını tekrar okuduğunda "ne iyi yazmışım, olmuş bunlar" diyebiliyormusun? Biri yazdıklarını okuyunca kötü bir şey söylerse bunu hazmedebilirmisin? En zoru ne biliyormusun? Bir şeyler yazıyorsun, insanlarla paylaşıyorsun, ve onlardan bir tepki alamıyorsun...bir yorum gelmiyor okuyanlardan..İnan böyle durumlarda keşke kötü bir eleştiri yapsalardı ama en azından bir yorum gelseydi diyorsun kendi kendine. Ama her şeye rağmen bir kitap çıkarmak gibi bir düşün varsa, hiç durma, bunu gerçekleştirmek için yola koyul derim. Sevgilerimle, Şebnem Pişkin

aslında yazdıklarımı herzaman beğeniyorum ama insan yazarken okadar çok kendinden birşeyler katıyor ki sayfalara, sonradan okuyunca sanki, sadece kendi bildiğin sırları başkalarına da açıklamışsın gibi bi hisse kapılıyosun..bilmem sizede oluyomu bu.Bu aralar yazdıklarımı arkadaşlarıma, hocalarıma okutuyorum ama aileme yada 1.dereceden yakın olduklarımla asla paylaşmıyorum

yazmak ve paylaşmak... korku - çekinmek... aslına bakılırsa son derece normal düşünceler , yazmak içsel dünyanın kağıda dökülmesiyle başlıyor sonra kalem keskinleşiyor - keskinleşiyor - keskinleşiyor ve bir bakıyorsun ki içinde olmayanları bile yazmayı başarmışsın... bunu sağlayan ise yazdıklarının görücüye çıkmasının ardından yapılan yorumlar , eleştiriler vs... yazılanları paylaşmak için ilk önce en uzak olanları seçmeli bence çünkü yorumlanacak yazıya dair önyargılı bir yaklaşımın önüne geçilmiş olur... gelen tepkiler sana güzel ya da kötü yazdığın noktasında fikir vermesi açısından değil ama en azından birileri ile paylaşmanın güzelliğini getirir... farklı boyutlardan bakarsak olaya etrafta öyle yazılar dönüyor ki bu şahıslara kalemi yasaklamak gerekiyor :) "Bir şemsiye tamircisi, yazmış olduğu şiirleri incelemesi için Sheaksper'a gönderdiğinde, ünlü yazarın cevabı şu olur: "Dostum siz şemsiye yapın, hep şemsiye yapın, sadece şemsiye yapın!.." gibi :)

öncelikle herkese merhaba.internette ve gerçek dünyada asosyal bir insan olarak burada birkaç kelam edebilir miyim,pek kestiremiyorum.şimdiden söyleyeyim sürç-i lisan edersem,affola. ne desem boş,gerçek dünyada olduğu gibi sanal alemde de 'kafa yoran' herhangi bir mevzuya iki güzel cümleyle katkı yapmaya çalışmak pek hoş karşılanmıyor.güzel bir cümle kurma çabaları hakkında genel ve fazlasıyla hırçın görüş:edebiyat yapma lan! edep güzel bir şey değil mi;bir şey edebiyle yapmak diye bir şey söylenmiyor mu?ama genel edep hassasiyetlerimiz yok sanırım bizim.her bireyin kendine has bir edeb anlayışı var. çok uzatmayayım.ben aslında başta nurbanu ve diğer arkadaşların katkıda bulunduğu güzel tartışmaya katılmak,konuya dair birkaç söylemek için uğramıştım. ben de kendi çapımda,haddim olmayarak 'yazma' gibi soylu bir uğraşla ilgileniyorum.yazmak beni çoğu zaman yoruyor.yazmayı bazen bir törene dönüştürmek icap ediyor.buna ihtiyaç duyuyorum.ritüllerim oluyor.yalnızlık gerekiyor.yalnızlıktan önce topluma karışmak gerekiyor.ben yalnızlığı da çok seviyorum,kalabalıkları da.yalnızlık benim için çok değerli tabi.. konuya bağlamak gerekirse.son olarak şunu da ekliyim.'yazmak' yorucu oluyor;çünkü bunu insanlara anlatmak,yazının ciddi bir iş olduğunu anlatmak,zor bir iş olduğunu anlatmak çok zamanımı aldı,alıyor.işin bu kısmı yorucu. ve sanırım yazdıklarımı paylaşmak konusunda ben de biraz cimriyim.kendime saklıyorum.ama şu da var ki,paylaştığımız insanın afedersiniz ama kelimelerle bir merhabası olmalı..hassas olmalı..empatik bir bakış sezebilmeliyim.yazan biri olması şart değil.ama saydıklarım olmalı..küçümsediğimden değil,herkes okuyabilir,ama herkes anlamayabilir.anlamaması da normaldir.belki bunlardan kaynaklanan bir paylaşım sorunu yaşıyorum.

sanırım yazmak aslında çoğu yazar için biraz bencillik içermekte.küçükken çevremdeki insanlar hakkında yazardım ve onların bu yazdıklarımdan bihaber olmaları içten içe mutlu ededi beni. böylelikle öfkemi sayfalara dökmüş olurdum ve onların haberi olmazdı, yada şimdilerde bile annem ve babam yeteneğimi öğretmenlerimden daha sonra farketmiş durumdalar..ve bu beni mutlu ediyor;)

Kişinin kendinde olanı gösrermesi, diğer insanlarla paylaşma eğiliminin gerçekliği, yaradılıştaki felsefeden geliyor..varolma sebebiz de bundan.. Tanrı, içindeki mükemmeliğiyle alemleri,kendi içinde alem olan insanı yaratması; onun kendinde var olanı gösterme ve bunların farkedilmesini istemesiyle olmuştur.. Neden bir ressam yaptığı çalışmalarını sergileme ihtiyacı duyar? neden bir senarist yazdıklarının bir kameradan geçirilip film olmasını arzu eder? neden bir yazar yazdıklarını yayımlatmak ister? neden bir fotoğrafçı çektiği kareleri gösterme yolunu seçer? neden Fatma teyze ilmik ilmik işlediği örgüleri, dantelleri çevresindekilere gösterme çabasına girer? neden? "işte bak,bunu ben yaptım" "Nasıl olmuş?" "Sen ne düşünüyorsun?" "Kendimi anlattıyorum ve bilinmek istiyorum ey insanlık!! bu yüzden yazıyor, çiziyor, çekiyor, yapıyorum...çünkü ruhumda Tanrı'dan bir armağan var.

yazgılar göz yası gibidir istemeden düşüverir fikirlerimizden ve süzülüp yanaklarımızdan ıslatır toprağı biz düşen göz yasımızın kuruyup gidecegini düşünürken belkide hayat verir yeşermeyi bekleyen kafalara

Gerçekten yazmak için iyi bir okur olmak lazım. Ne tür yazılara merakınız var ise o eserlerin en iyilerini okumanız gereklidir. Hatta bu eserleri okurken amatör bir eleştirmen olarak bazı notlar bile alabilirsiniz. Konu seçmek çok zor bir aşamadır. Öyle ki bu aşamada yazmaktan vaz geçenlerin sayısı hiç de az değildir. Eğer bu aşamayı geçebildiyseniz hemen bir taslak oluşturemanız gerekir. Bu taslak konunun giriş gelişme ve sonuç kısımlarını oluşturması gerekir. Ayrıca projenizde ilerleme oldukça bazı araştırmalar yapmanız gereke bilir. Bu çalışmalarınız sonuç bölümünde konuyu bağlayacağınız final için de gereklidir. Ayrıca konu geliştikçe çeşitli değişiklikler de yapmanız mümkündür. Çünkü kaleminizin özgürlüğü sizin elinizdedir. İstediğiniz yönde hareket edebilirsiniz. Fakat "okuyucunun ilgisi her zaman aktif olmalı" kuralını hiç bir zaman unutmayın. Geriye sabır ve hayal gücünüzün prformansı kalıyor. Haydi kolay gelsin...