???

Yusuf Ziya arkadaşımız bizi biraz hırpalamış. "Neden yazıyoruz" diye düşünmeye yönelip,kendimizi eleştirmenin kapılarını aralarken,"ne yazdınız ki" diye soruyor. Kendisi sarsıcı stilini biz arkadaşlarında da görmek istediğinden "önce yazın,sonra afra tafra yaparsınız" demek istiyor anladığım kadarıyla.. Yazmak sadece bastırmak mı kitabı dostum? Sonra da edebiyat tarihine geçince mi soru sorulmaya hak kazanıyor insan? Ama yapabilseydim dostum,senin için artık hangisi hoşuna giderse-"Gorki,Balzac,Hemingway" mezarından kaldırıp ona sorardım.. Yapamadığım için,kusura bakma,biz en azından ben,hiç değilse edebiyat tarihine geçmemiş şu "zavallı" ismim ve halimle benim gibi bir kaç arkadaşın sorularını,cevaplarını hoşnutça okuyup,hatta cesaretimi toplayıp "artistik" bir heyecanla onları "sallamadan" bir kaç cevapta yazmak isterim. Yine de, "sarstığın" ve bize ne olmadığımızı hatırlattığın için teşekkür ederim. Saygılar Dersaadet

Yusuf Ziya arkadaşımız bizi biraz hırpalamış. "Neden yazıyoruz" diye düşünmeye yönelip,kendimizi eleştirmenin kapılarını aralarken,"ne yazdınız ki" diye soruyor. Kendisi sarsıcı stilini biz arkadaşlarında da görmek istediğinden "önce yazın,sonra afra tafra yaparsınız" demek istiyor anladığım kadarıyla.. Yazmak sadece bastırmak mı kitabı dostum? Sonra da edebiyat tarihine geçince mi soru sorulmaya hak kazanıyor insan? Ama yapabilseydim dostum,senin için artık hangisi hoşuna giderse-"Gorki,Balzac,Hemingway" mezarından kaldırıp ona sorardım.. Yapamadığım için,kusura bakma,biz en azından ben,hiç değilse edebiyat tarihine geçmemiş şu "zavallı" ismim ve halimle benim gibi bir kaç arkadaşın sorularını,cevaplarını hoşnutça okuyup,hatta cesaretimi toplayıp "artistik" bir heyecanla onları "sallamadan" bir kaç cevapta yazmak isterim. Yine de, "sarstığın" ve bize ne olmadığımızı hatırlattığın için teşekkür ederim. Saygılar Dersaadet

neden yazıyoruz falan sorularının cevabı artistik birer gösterinin ötesine gidemez maalesef. ne yazıyorsun ki neden yazdığını açıklıyorsun uzun uzun derler adama. ben derim mesela. önce bişey yaz sars, salla bizi sonra çok merak edersek sorarız sana neden yazdın bunları diye... ki öyle yazan birine zaten sorulmuyor böyle sorular... bkz edebiyat tarihi.

Belki bazı kimselere göre çok önemlidir... Ama bunu genelleme yapıp " aslında hepimizin bilinç altında bu yatıyor" demek haksızlık.. Benim öyle bir gayem yok...Ben yazayım da kimseler tanımasın...İsteyen okusun ama 100 yıl sonra adımdan söz edilmesin.Kendim için yazdığım bir noktada doğru olabilir , bu egoizm sayılabilir ama isim yapma gayesi olarak nitelendirilemez... Belki amaç sadece içindeki volkanı bir nebze olsun atmak.Belki bu kısmi bir düşünce... Başkalarının ağzından kelime türetmek yanlış...

Gerçek yazar… Yazar kimdir? Yazar ne yer, ne içer… Her yazan yazardır. Okur da okur. Neden yazıyoruz… Çizgili mahkum libası. Neyse ne! Özü; Kendimizle sesli konuşuyoruz. Diğer birilerinin dinlediğini fark ettiğimizde ses tonumuz bir oktav daha artıyor. Mesele yıllardır küs olduğumuz kendimizi kekemelikten kurtarmak. Mesele vermeye uğraştığımız mesajı özümsemekte. Mesele noktalara takılıp virgül için başkasını yargılamakta. Mesele… Mesele… Mesele yaşadığımız düzeni beğenmemekte. Mesele küslükte. Mesele kendimizi sevmemekte. Mesela. " ".

Bir bayan yada erkek için tanınmak ya da şöhret olmak için yazı yazmakta karalanacak bir şey yok. Aslında yozlaşan ve değişime uğrayan değerlerle dolu güzel ülkemizde,bu yolla tanınmak olabilecek en asil yol bence. Arkadaşların hepsi kendi düşüncelerini söylediler,kendi yazma sebebimi de değerlendirdim ve gerçektende eksik kaldığını farkettim kendimi sorguladığımda.. Evet,bende tanınmak isterim,bu yoldan,yani en zorundan -ne demek istediğim sizin malumunuz- hayran olunmak da isterim,evet,egolarımızın besini değil mi bu? Egoları olmayan biri,ilk başta yazmaya heves eder mi? Benim de sorum bu size.. Egosu olmayan,yada çok olmayan, [[B]]yazar olur mu?[[/B]]

Herkes önce kendisi için sonra da insanlar için yazar. Yazma sebebi de insanın kalıcı olmayı istemesinden dolayı doğan bir dürtüdür. Bunda korkmayı gerektirecek ya da bu dürtüyü örtbas edecek bir şey yok. Ayıp bir şey değil ki, hepimizin içinde olan gerçek şey bu. Kendimize itiraf bile etmek istemeyeceğimiz lanet olasıca bir dürtü... Bunun ne popüler kültürle ne de lafı uzatıp uzatmamakla bir ilgisi var. Bana soracak olursanız; yazmayı gerçekten çok seviyorum. Evet, edebiyata da bayılıyorum. Hayatımın en büyük amaçlarından biri güzel eserler çıkarmak, edebiyatla iç içe bir yaşam sürmek ve buna benzer pek çok şey. Bu yazdıklarımın hepsi de içimden gelen şeyler. Ama ressama resmi yaptıran, yazara yazı yazdıran, tiyatrocuya oyun oynatan; yani sanatçıya sanatı yaptıran şey, güzel bir şey yaratma, ve bu yarattığı güzel şeyle de övünme isteğidir. Hayatını biraz olsun mutlu olmaya harcamak demektir. Kalacak olan bir ad en fazla yüz yıl yaşar bir sanatçıysa insan. Ama insan gerçek bir sanatçıysa hiçbir zaman ölmez. Ve gerçek bir sanatçı olmayı istemek suç değildir. Hayır, bunun bir suç olduğuna inanmıyorum. :))) Lütfen bunu "lafı uzatmak" veya kısaltmak olarak algılamayın. Burası fikirlere ve uzatmalara açık bir yer. :)) Benim bu cevabımla amaca ulaşıldı sayılmaz. Hayat renkler ve zevkler üzerine bir tartışmadır. Cevap verdiğiniz için de gerçekten teşekkür ederim. Görüşmek üzere...

Demek popüler kültüre paralel bir yanıttı beklediğin...Oysa o yanıt hepimizin gizli hayaliydi...Olmayacak duaya amin dememeyi öğrendik belki de usul usul yol alıyoruz....Lafı uzatmışız gereksiz yere, iyiki de çok uzatmamışız:))) Kral çıplak!!! Aşağıda değerli bir şair dostuma yazdığım şiiri seninle de paylaşmak isterim. Kendi düşüncemi de yansıtmaktadır. Saygılar. Naile. Kitapsız Şiir ben kitaplı şair sen kitapsız şiir olarak ölmek derdindeyiz… oysa tek bir nedeni var soluk alışımızın ve durmaksızın yazışımızın -ad bırakmak- belli ki yanılacağım! ben insanları ısıtırken kitabımla, senin adın yazılacak karatahtaya... Ne Mutlu Sana… Ne Mutlu... 17/07/2005-03:20 Naile Duman, Yaşar.

Aslında şimdiye kadar kendime en yakın bulduğum cevap Halit Şindi'nin 3. nedeniydi... Geçmişe bakıldığında ya krallarla padişahlar, ya da gerçek sanatçılar tam anlamıyla tanınır. Bilmiyorum ne kadar karalarsınız bunu söyleyen birini, ama kalıcı olmayı istemek ne kadar egoistçe gözükse de hepimizin bilinç altında yatan bir şeydir bu. Şimdiki şartlara bakılacak olursa yaşadığımız dünyada ve zamanda kalıcı olmaktan bahsetmek çok komik gözüküyor gerçi, ama en azından bunu istemek insanı biraz umutlu kılıyor. Benim nedenim de bu sanırım. Bir de bitmek tükenmek bilmez insan tanıma arzum. Bu kadar.

Dogrusu, neden yazmaya calisiyorum? Nedenlerimden bazilari: 1- Cevremin dikkatini bir noktaya cekmek istedigimde, cok sayida insana kolaylikla ve duzgun bir uslupla ulasabiliyorum. 2- Az biraz konusma ozurluyum. Heyecanlandigimda iletisim kurmakta zorlanirim. Kelimeler agzimin icinde hamur gibi yogrulur, kabiz gibi istedigim sekilde, istedigim kadar cikaramam. Dusuncelerimi yazarak daha kolay ifade edebildigime inaniyorum. 3- 50 yil sonra mezar tasima bakan kisiye yanindakinin, "so what, big deal, who gives a shit about whether he's dead or alive" yerine, "hey I know this guy. He's the author of ........" demesini istiyorum [[I]](bu kadarida fazla; farkindayim)[[/I]]. 4- En onemlisi, yazinca mutlu oluyorum. Bu dunyada mutlu olabilmenin ne zor zanaat oldugunu bir bilebilseniz:) sevgiyle,

insanım ve iç dünyada birikmişlerim var. bu birikimler zaman içinde insan bünyesine fazla geliyor ve bir şekilde dışarı atılması gerekiyor. ya ağlayarak yada gülüşlerekbense yazıyorum. gözyaşlarım ve gülüşlerim kağıtlarda. nefretlerim hüzünlerim aşklarım kağıtlarda.

Tuzum kuru, değil. Bir Ferrari’m bile yok. Bilgelik mi… “Hâşâ!” Yazamamamın bir diğer sebeplerinden sonuncusu. Kafam kıyak olunca yazarım veya kaldırımlara kızdığımda dahası kitap ve dergi reklâmı yapıldığında ama özellikle yeniden sevdiğimde yazarım. Milimetrik hesapların peşinde, kumpas narinliğinde, mikrometre hassaslığında, terkilerin edalı düşümlerinde. İnsanların samimiyetine inanmayıp, harflerin güzelliğini kucakladığımda… Hani hepimizin bir perisi vardır ya benim perim çingene, pervane. Ne etten vaz cayar ne de sokak lambalarından uzak durur, cız! Arabasını satan adamı okumanızı öneririm. Ben okudum ve çeyrek bilge oldum. “reklâmları izlediniz” Son; boyalı sanat edebiyata da sıçramış, meğer…

Çünkü yazı ve şiir benim en büyük düşmanlarım.... Yaşam içinde ben bir savaşanım... Bu savaşta en güçlü silah sadece aklım ve duygularım... Akıl ve duygularımdan harmanladıklarımı en iyi yazarak ifade edebiliyorum... Edebiyatta kurumsallaşmanın varlığına inanmakla birlikte, kendimi gerçek hayatta olduğu gibi herhangi bir kuruma dahil görmüyorum... Yaşam içinde biriciğim ve bu biricikliğimi en iyi ifade ettiğim, farkımı en iyi ortaya koyabildiğim, duruşumu en net sergilediğim en güçlü silah kalemim...Anlayana... Ben de kimseler anlasın, alkışlasın diye yazmıyorum...Önemli olan sesimin nasıl çıktığı -ki o ses nereye varması gerektiğini bilecek bilinçte... Neden mi yazıyorum? Yazmak başkaldırının en masumane yolu belki de bu yüzden.... Yaşam içinde isyanlarınızı dizginleyemeyince başınıza gelenleri düşünün...Yazarken isyan etmek ya da isyan ettikten sonra yazmak... Doruklara vardığınız anlar vardır... Yazmak Everest'in tepesine çıkmak gibi... Yazı ve şiir benim düşmanlarım, sakın beni onlarla barıştırmayın:)))) Saygılar.

Kapanıyorum, kendime kurduğum küçük kümese, tek kale maç yapar gibi yazıyorum. Hiç araştırmadan, soruşturmadan, yargılamadan, kendi kendime çalakalem yazıyorum işte. Okunmuş okunmamış hiç umurumda olmayacağına inanarak yazıyorum. Sevgilime mektup yazar gibi yazıyorum işte. Kimseyi anlama gibi bir çabam da olmadığından dolayı, anlaşılmak kaygısı taşımadan kişisel duygularımı, bencilce yazıyorum. Ah bir de yazılarımın bir yerlerine aşk-meşk türü sözcükleri sokuşturarak yazmayı bir becerebilsem, tam anlamıyla kötü yazdığıma inanıp bu işi bırakacağım ama şimdilik beceremiyorum... Ama bu, ilelebet beceremeyeceğim demek değildir. ilk insanlar bile mağara duvarlarına kendilerince bir şeyler yazmamışlar mı? Bal gibi de yazmışlar. Kendileri ne yazdıklarını anlamışlar ama başkalarının anlamasını hiç düşünmüşler mi? sanırım o kaygıdan da yoksun yazmışlar. ben de atalarım gibi yapıp, istediğimi yazıyorum, çiziyorum. Kaliteli olup olmaması hiç önemli değil, o kadar kaliteli yazıların arasında varsın benimkisi de kalitesiz olsun ki, kalitelinin, kaliteli olduğunun farkına varılsın ve kıymeti bilinsin. Neden mi yazıyorum? Ne kadar kötü yazdığımın iyice farkına vararak, bir daha hiç yazmamak için yazıyorum...

Geçen sene nisan ayında, 'entelijensiya, akademi, kimlik kurma ile kendilik stratejileri , yaşamın estetize edilmesi ve metnin arzu nesnesi haline gelmesini' eleştiren bir metin yazdım.Popüler kültür eleştirisi yapan 'entelektüel' ve uzantısı olan yeni kitle(metinsel kurmanın ve gündelik yaşamı aşırılaştırmanın kitlesi) hakkında eleştirel metinlere hiç bir yayınevinin tahammülü yok. Kitabım sürekli geri çevriliyor.Bir ilk metni yazdım.Yorumun, anlatımın yanlışlığı üzerine. Elden ve internet yoluyla başvurduğum 50 kadar yayınevinden 20 civarında olumsuz cevap aldım.Geriye kalanlarsa kabul etmediklerini belirtmek gibi kurumsal bir davranışı bile yerine getirmediler.Kitabımın yayınlanmasını istiyorum. Yazmak bi deneyim değil, yatırımdır.Bunun karşılığını almak benim hakkım.Yardımcı olursanız kitabımı size gönderebilirim. İsa Bey , sizin de ilgilenmenizi rica ediyorum.