Belki gözbebeklerimde biriktirdiğim,
Avuçlarıma düşmeye hazır bir Maviyim,
Parlak ve çekingen..
Belki güzelliğini unuttuğum sevgide, narin bir Pembeyim;
Kimsesiz kırılgan zamanlarda..
Bir an sessizlikte, bilinmezde beklettiğim;
Dışıma vuramadığım Kırmızıyım..
Saf Beyazım çoğu zaman, ışıkta gizlenirken huzur içinde
Yaramaz sarı ve neşeli portakal rengi.. Yaz gelince..
Eflatunum: Görünene değil, görünmeyene çalışır aklım..
Ve çığlıksız, tasasız, özgür :
Kimsenin bilmediği dehlizlerdeyim..
Karayım..
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
