Sokakta, yapayalnız kalmış, iki küçük kız gibi kalakaldık ayazda...
Ne soranımız vardı, ne de sevenimiz...
Başımızı sokacak bir yer bulamamıştık... Yersiz , yurtsuz, kimsesizdik...
Bizim, ikimizden başka kimsemiz yoktu ki!
Yalnızlığımıza sarılır gibi sarılmıştık birbirimize... İki çaresiz, iki yalnız kalp...
Ağlıyorduk, yağmurda gözyaşlarımızı gizleyerek! Ne silen vardı gözyaşımızı, ne de bizim ağladığımızı farkeden... Görünmez iki küçük kız gibi kalakalmıştık ayazda...
Birbirimize bakıyorduk, çaresiz gözlerle...
Sarıldık sonsuz yalnızlığımızla birbirimize sımsıkı...
Tek kendimiz vardık... Bir de sonsuz dostluğumuz... Arkadaş yaptık seslerimizi, acı gülüşlerimize...
İki küçük kız gibi kalakaldık ayazda...
