Bir küçük nilüfer...
Eflatun renkli öylesine başını kaldırmış güneşe doğru, bütün heybeti ve kuvvetiyle duruyor. Öbek olmuş yaprakların arsından sıyrılmış küçük nilüfer, narin güzelliğiyle süzülüyor, yeşil göl suyunun dinginliğinde.
Baktıkça hayranlığım daha çok artıyor küçük nilüfere. Yeşil bir göl suyunda, kalp şeklini andıran halleriyle yeşil yapraklar arasından sıyrılmış bir küçük eflatun nilüfer. Güneş ışığı yansıdıkça üzerine gölün, daha parıldıyor nilüferin eflatuni rengi. Göle yansımış silüetinde bile bir asalet var.
Baktıkça oturduğum yerden nilüfere hayranlığım artıyor. Nasılda gölden bağımsız görünüyor. Ama aslında kuvvetli köklerle bağlı göle. Ve kökleri olmadan yaşayamaz. Hem istese de yaşayamaz ki! Ama bağımsız duruyor gölden. Sanki bir başına istediği yerde yaşabilirmiş gibi. Oysa gölden başka yaşabileceği başka hiçbir yer yok!
Çevresi, tanıdıkları, dostları, akrabaları o gölde. Kuvvetli bir şekilde bağlı olduğu kökleri o gölde. Yaşaması için o gölün suyuyla besleniyor. Gölün dibindeki çamurlarda kökleri. O gölün üzerindeki güneşten alıyor ışığı. Bulutlar izin verdiği sürece yüzü güneşe dönük.
Bizlerde böyle değil miyiz? Bir küçük nilüfer gibi... Sanıyoruz ki bazen, istediğimiz an istediğimiz yere gidebilir, istediğimiz şeyi yapabiliriz. Ama yapabildiklerimiz elimizin uzandığı yere kadar. Gidebileceğimiz yer belki de sadece hayallerimizle sınırlı. Ne köklerimizden kopup bambaşka bir dünyaya gidebiliriz ne de göründüğümüz gibi özgür olabiliriz.
Bir küçük nilüfer gibiyiz...Gölden bağımsız gibi görünsek de tamamen ayrılmaz köklere göle bağlıyız.
] ]
