Cehennemi adımlarken karış karış, secde çiçeklerinden derledim alnımın üzerine serilen acıları. Hangi avuca sersem yangınımı şimdi, avuntular serpsem kurumuş dudaklarıma, azıcık ferahlasa göğsümdeki dünya.
Ey hüzün sen söyle, hangimizin yalnızlığı daha ihtişamlı bunca kalabalıklar arasında, kaç gece kemirir topuğumuzdan sızan kaçak yarımlığımızı. Anladım ki; adım hiçbir adın yanına yakışmadı. İğreti bir boşluğum şu dünya denen manzaralarda. Kopartıp atıyorum şimdi kendimden kendimi, gevrek bir gülümseyiş başlıyor yeryüzünde adım her anılışta, bu nasıl bir yalan, nasıl sonsuz bir istihza
EBRU OLUR. BEYT-ÜL HAZEN YAZILARI 14
