Sözlerini saçtı gecelerime, en saklı heceleriyle, bir tutam ateşti dili, derdi yüreğimin mahreminde kendini seyretmekmiş, bilemedim ki Alıp gitti beni sürgün edip kendine, sormadı ki
Bense, Beydağını kıskandım saçlarından beyaz çalmış, soğuğunu gömlek yapmış tene sarmış diye Ne çok ağladım dudağına sırnaşan asırlık ahlarına Korkularını alıp sevmek istedim sinemde, avucumda dindirmek istedim tüm telaşlı soluklarını, göğümün mavisinde yıkamak istedim gözüne düşen karaları, gözyaşımı merhem etmek istedim titreyen ellerinin yaralarına, yetimliğini yetimliğimde avutmak istedim içli dualarla Olmadı, olamadı
Kader kalem kırmış bize bir bağ yazılmamış ismimize, hükümsüzüz dünya saltanatında Bir yokluğa karılmışız ki; dürüp bükmüşler bizi kelimeler arasında bağıran boşluklara Sadece satırlar biçmiş bizi kanlı gömlek gibi yan yana Dar geliyor ruhuma sevdaya dair ne varsa La tahzen gözlerim İnnellahemeana...
EBRU OLUR. BEYT-ÜL HAZEN YAZILARI 24
