"Kelimelerin gücüyle dünyaları değiştirin."

Çattı da Gitti

yazı resim

Sevda çiçekleri götürdüm yare
Nergizi laleyi attı da gitti
Nazlı gülüm diye severdim onu
Sevincime hüzün kattı da gitti.

Gönülden sevdiğim bir tek o vardı
O gidince birden alevler sardı
Ayrılık kolay mı,dünyam karardı
Hilal kaşlarını çattı da gitti

Neden dedim neden darıldın bana
Böyle değil idin,ne oldu sana
Yutkundu bir tek söz demedi ama
Açmadı ağzını, yuttu da gitti

O var göz yaşımın akışlarında
O var hasretimin yokuşlarında
Baharı yaşardım bakışlarında
Günlerimi zehir etti de gitti

Gitme dedim, böyle yalnız bırakma
Felek yakmış beni bari sen yakma
Gidersen bir daha karşıma çıkma
Doğan Güneşimdi battı da gitti

İnceden inceye yürür bir sızı
Dalar dolaşırım,arşı,sonsuzu
Baharım güz oldu,hiç sorma yazı
Ölmeden mezara itti de gitti

Yüreğim yaralı,lal oldu dilim
Sevda çiçekleri solmuyor gülüm
Hasretlikmiş inan en büyük zulüm
İçin için yandı, tüttü de gitti

Abdulhadi ne söylese az gelir
Bu acıyı ancak çekenler bilir
İsmi,cismi bu dünyadan silinir
Aşkın acısını tattı da gitti

KİTAP İZLERİ

Nohut Oda

Melisa Kesmez

Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku

Yorumlar

Başa Dön