Hiç düşünmeden sonrasını, öylesine işte…
Belki sigaranın ateşe değmesi gibiydi,
Her yer duman ve üstümde atamadığım gizil bir bilmece,
Sonrası yoktu…
Denizsiz, susuz…
Boğazımı yakıyordu gecenin karanlığı,
Parmak uçlarım kanıyordu,
Kalem tutmuyordu artık hayat…
Kalemsiz, kelimesiz ve senden bir haberdim…
Ama hep dönüş vardı yolarda
Ve yolum ne zaman bir türkü tuttursa geceye inat sıcacık,
Başlardı çark dönmeye…
Zira başımda dönüyordu…
Zalim demek komikti,
Acımasız olan hiçbir şey yoktu aslında…
Dönen sadece kelimelerdi…
Evet’ e karşılık gelen hayırlar,
Yaşamaya yetecek kadar hava taşıyamıyordu bedenime…
Ne evet hayır’ın karşılığıydı,
Ne de hayır evet’ in tersiydi aslında…
Gidip geliyordu dalgalar
Ve ben
Sadece serinliğini hissediyordum deniz olmayan akşamlarında bu şehrin…
Yine başa dönüyordu,
Söylenecekler,
Boğazda bir düğüm
Ve sadece yola ait grilikte gündüzler…
Değişim, değişmekten geçmiyordu…
Hep aynı karanlıktaydı nasılsa yüzler…
Yani hayattı bu bilmecenin de cevabı,
Bütün bilmeceler aynıydı,
Bütün soruların aynı cevaba çıkması gibi…
Kısır bir döngü işte;
İstisnasız sürekli dönmekte…
