yaz otlarına
ağaçlara ve kuşlara
sonra insana dokundu hüzün
çekip çıkardı rüzgar
angut kuşunun ağıdını
sazlığın derinliklerinden
her gün batımı
kanadında kuşların
yorgun döner aşk
aşka tutunmak
uçurumun ucunda
saçının teli
hani gözlerin
götürür ya bir yere
işte hasret o
her gün bir anı'n
gelip çalar kapımı
kimse yok derim
bir derin boşluk
kör kuyular içinde
hayal dolu su
kim bilir, hangi
yalanın peşindesin
masum kelebek
neşeli kelebekler
gurubun kızıllığına boyayıp kanatlarını
ölüme uçtular
ömür kadar kısa şiir
şair ölür
haiku kalır
Arap Kurt
