Oturup duruyorum bos bos... Sonra birden kalkip ayna karsina geciyorum.. Dudaklarimi ince bir cizgi haline getiriyorum, gozlerimi kısıyorum, kendime bakiyorum...
Neydi, ne zaman indi gozlerime bu karanlik bilmiyorum.. Icime demir atmis bir huzun var.. Baslangicini bir turlu hatirlamadigim.. Sanki dogum izi gibi...
Cirpindikca daha uzaga acildigim bir mutsuzluk denizindeyim sanki.. Bir turlu disina cikmayi basaramadigim..
Hep diledigim, ama bana inat hic gerceklesmeyen dileklerim var.. Hayallerim var, hep iclerinde yasadigim, bir anlik kendime gelisimde, neye ugradigimi sasirdigim..
Etrafimda dolanan bir kalabalik var bu sehirde.. Sesleri oldukca derinden gelen.. Bir turlu ne dediklerini cikaramadigim.. Bir de ortalarinda konusan ben varim.. Hic ama hic farketmedikleri..
Boyle bunalim yazilarim var iste.. Sirf rahatlarim diye yazdigim.. Ise yariyorlar mi yaramiyorlar mi bir turlu anlayamadigim.. Ve her bir yazinin sonunda, icindeki koskoca ucurumu daha bir hisseden ben varim...
