"Bir kitap, içimizdeki donmuş denize indirilmiş baltadır. — Franz Kafka"
"Bir kitap, içimizdeki donmuş denize indirilmiş baltadır. — Franz Kafka"
Dişlerimi birbirine geçirdim..
Sımsıkı... Belki bu durdururdu bu saçma sapan hayatı.. Durdurmalıydı..
Icime demir atmis bir huzun var.. Baslangicini bir turlu hatirlamadigim.. Sanki dogum izi gibi...
Sanki herseyin sacmaligini almisim da icime,
Bana yer kalmamis... Cikmak istiyorum...
Hersey bitsin istiyorum, Ne varsa olan...
Bir kez olsun konus benle.. bir kac kelime de...
En azindan soyle bana ne zaman biteceksin?
Artik neredeyse aralik sevdigim.. artik son aylar..
Keske vazgecebilseydim icimdeki su kahrolasi umuttan.. bir gun 'konusacaksin' diye...
Senden baskasi olamaz..
Sensin iste.. Baska kimse bu kadar kaygisiz yuruyemez..
Bana oyle gulumseme.. Sanki hersey, butun bu akan su duruyor bir anda.. Veya gulumse.. Su ne umrumda...
Kimse susmuyor.. Konusmuyor..
Ama sesler var hep.. Nerden geldigi belli olmayan..
Kimse gulmuyor.. Uzulmuyor..
Ama bir huzun var hep.. Nedeni bilinmeyen..
O kara trenlerin camlarindan bakan binlerce yuz oluyorsun.. Gozlerinde hep bir issizlik olan b
Heryersin... Hersey...
Duyuyormusun? İcimde binlerce aci ciglik var.. Bir oraya , bir buraya savrulan... İcimde binlerce huzunlu ciglik var..
Hic yanima gelmeyenim.. Hic ama hic beni terketmeyenim...
Hic acmayacakmisin kenetledigin ellerini? Salivermeyecekmisin beni, hapsoldugum senden...?
Inan bana... Boyle olsun istemezdim..
Soguktu.. Dalgalar vardi.. Cirpiniyordum..
Inan.. Buz gibiydi su.. Ruzgar vardi.. Ve batmamaya calisan ben..
Sonra seni gordum.. Ve sana tutundum.. Birtek sana.. Sımsıkı sana sarıldım..
An olur.. Bir dusunceye saplanir cikamazsin ya.. Aynen o haldeyim..
An olur.. Hayatinda ne var ne yoksa, butun anlamlarinin birer birer yok oldugunu hissedersin ya.. Ve bir turlu kurtulamazsin bu dusunceden.. Iste o haldeyim..
Benim butun ruyalarim seninle..
Her sabah uyanirsin benimle..
cok.. ama cokk uzaklardan...
