yine ellerimle kanatıyorum yaralarımı..
az bi geçecekken tuzluyorum.
sanki sevdiğime değil onlara aitim..
sevdiğim yorgun hasta beklemekten,
geçmeyen benliğimin kanaması durmuyor.
yaşarsa diye umut etmekten,
bir farklı umut kalmamış düşünülmeyen.
