Gün karardı…
Zaten epeydir k a r a ydı…
Şimşeklerden medet bekler olduk…
Ne yapalım
‘Karanlık başa bela'ydı…
Bilinen -uzak- geçmiş zamanın
Birinci tekil kişisi kaldı geri...
Tekil ve basit haliyle…
Soğuk kışların, deli poyrazın…
Uzun yolların yani sevdanın…
Tadı geçti de, adı kaldı maziden.
Maziden dağlar kaldı hep külden.
Küller ki, tüm ateşi, sevdası gülden…
Büyüklükten, küçük büyümekten…
Bunlar işte dost…
Kara ‘sevda günleri…’
Musalladaki taze bebek ölüleri.
Hiçliğe yakışmayan
En fiyakalısından ‘hiç’ söylemleri…
y.ç.
