Karanfil Kokulu Ölüm

Bizim burada yağmur yağdığında
Toprak değil asfalt kokar.
Ve şimdi öyle karanlıkki yağmur
Öyle griki tüm renkler.
Ve öyle iştahla havlıyorki,
Gecenin bağrında köpekler
O geceki incili kaftanını giymeyeli,
Hayli zaman oldu.
Kızıl bulutlar ve söğüt yaprağı.
Buğday tenli bir hasret.
Ve ceketimin iç cebinde karanfil.
'yok' diyarların 'var' kontesi,
Düğümlenir boğazıma
Bir tutam kirpik akar,
Damarlarına yıldızların.
Ve musluktan damlarcasına huzur.
Ve öfke.
Ve dehşet.
Ve lain.
ve bir görüntü.
Sanırım gamzelerin.
Yazdıkça geliyor,
Geldikçe yazıyorum.
Yazdıkça eriyor,
Eridikçe büyüyorum.
Gel tut dudaklarımdan alnınla,
Ölüyorum...