Kalıyordu odada iki mum
Karanlığı yara yara tükenen
Ardından güneşler doldu içeri
Göz gözü görmeyen
Kaçıştılar önce yarasalar
Ardından lağım fareleri
Gözü korktu kuzeydeki örümceğin
Girdi inine kalem yiyen
Gece zanneder ki hep var olacağım
Unutur kıpırdayan yürekleriyle yıldızları
Kalemler kurşun öncü aydınlıklardı
Daha uyanmadı ezilen
] ]
