Kırmızının kırmızılığını,
mavinin maviliğini,
damlanın damlalığını unutup
yeşil bir ırmakta yitildiği,
gökkuşağının,
yeşil bir yağmura
yenik düştüğü,
alaca karanlıklarda başlanan
yarım kalmış isimsiz öykülerin
olgunlaşmadan
çöp sepetlerine tıkıştırıldığı
müsvedeler gibi,
yorgun bedenlerin
bitişik ranzalarda sıkıştırıldığı,
gece yarıları
köpek ulumaları,
yük katarları,
cırcır böcekleri
ve çoban yıldızının,
samanyolunun çağrısına
kucak açılan nöbetlerle,
yorgun bakışlar arasında
sevgililere sunulan
gelgit rüyaların,
uçuk pembe güllere dönüştüğü,
yalnızlığın doruklarına
hasret bayrağının çekildiği,
disiplin alerjili ciltlerinden
buram buram
bıkkınlık salgılayan,
ezan seslerinde
veya gazete ilavelerinde
kaybolmuşluklarının peşine düşmüş,
delikanlılıklarının
deliliğini soldurmuş
bedenlerin "güdüldüğü"
mantık denizinin
tükendiği yerdeyim.
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
