Bir umut
Depremden öte
Bir yürek
Volkandan öte
Bir sevgi
Ateşten öte
Ayrılık
Ölümden öte olanda
Kader/de desek adına
Bu gönül artık aldırmaz
“Sil gözlerini Pamus
Bu yağmur toprak kaldırmaz”
Dualarım ıslandı yine
Hayallerim üşüdü
Sesime
Yağmurlar yağmış gibi
Yüreğim
Tipide kalmış gibi
Düşen her bir damla söndürür beni
Baharsız her mevsim öldürür beni
Yaralı kaldıkça serüvenciler
Ne doktor gelir kurtarmaya
Ne de bir melek can almaya
Sabretmek ilaçtır bazen
Bazende beklemek zamanı
Limanında sonsuzluğun
Hayırsız her sebep söndürür beni
Sebepsiz her “Hayır!.” Öldürür beni
Dar geliyor sözcükler yüreğime
Zor geliyor tavusların gerçeği
Bilir ki kırıktır kanadı
Yinede vazgeçmez gökyüzü sevdasından
Dener her defasında uçabilmeği
Gömülüverdikçe topraklara
Kanayan her kanat söndürür beni
Yıkılan her umut öldürür beni
