..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
Umutlarım her zaman gerçekleşmiyor, ama yine de her zaman umuyorum. -Ovid
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Öykü > Anı > Necmettin Yalcinkaya




2 Mart 2016
On Çocuktuk  
Necmettin Yalcinkaya
Önce bir ıslık sesi duyuldu, ardından bahçe kapımız gıcırtıyla açıldı. İçeriye düşecek gibi oldu dayımın oğlu Elbeyi. Nefes nefese kalmıştı. Elini tükürüğüyle ıslatıp saçına şekil verdi…


:ABDC:
“Hacı” dedi, “Arkadaşlar okulun önünde bizi bekliyor. Kızılçullu’ya yüzmeye gidiyoruz… Ayrıca nerede bir bardacık ağacı, bağ bahçe görürsek dalarız artık.”
Üzerime kısa pantolonumu geçirip, içi peynir dolu, yarım ekmekle sokağa attım kendimi. Arkamızdan annemin sesi duyuldu:
“Karanlığa kalmayın e mi?”
Yaklaşık on afacan çocuktuk. Gürçeşme Huzurevi’nin yanından Menderes Caddesi’ne iniyoruz. Durakladık. Huzurevinin bahçesinde onlarca heykel âdeta ayakta dikilmiş bizi izliyordu. Bekçi bizi görünce uyuz oldu:
“Defolun gidin lan yolunuza!”
Yolun karşı tarafına koşarak geçtik. Hızla geçen arabalara bakakaldık.
“Bir gün bizim de böyle bir arabamız olur mu?” diye sordu Arap Kenan.
Yanıt veren olmadı.
Cadde boyu tek sıra halinde ilerlemeye başladık. Evler düzenli, bakımlı ve de çok güzeldi; sundurmalı, bahçeli, balkonlu, sürgülü demir kapılı… Oysa bizim oturduğumuz mahallede sokak lambası bile yoktu; olanlar da doğru dürüst yanmıyordu.
Sağımıza solumuza merakla baktık. Birileri bizden uyuz olmuyor değildi hani.
Demiryolundan geçerken rayların üzerinden yürümeye başladık. Önce Elbeyi dengesini kaybedip düştü, ona gülerken bu kez Davut düştü. Elbeyi düştüğü yerden Davut’a güldü.
“Haydin gidelim“ dedim, “Bir yerlerimizi yaralamadan.”
Rayların üzerinde yürümeyi bırakıp Kapalı Sinema‘nın olduğu sokağa girdik. Sinema afişlerine hayran hayran baktık. Kendimizi o zamanki kahramanlarımızın yerine koyuyorduk. Kimimiz Cüneyt Arkın, kimimiz Yılmaz Güney…
Şırno, Davut’a “Erol Taş” dedi.
Kızdı Davut.
“Kızma ya, bana da ‘Camoka’ diyorlar. Ben kızıyor muyum?” dedi Şükrü.
Gülüştük…
“Ne yapalım oğlum sen de Camoka’ya benzemeseydin!” dedi Davut.
Sıkıldık, afişlere bakmaktan vazgeçip yolumuza devam ettik. Yolun solunda, tek sıra halinde yürüdük. Bir hareketlilik çarptı gözümüze…
“Ulan bu kalabalık da ne böyle?” diye sordu Elbeyi.
“Ne bileyim!” dedim.
“Kaza mı oldu ne?” diye sordu merakla Şükrü.
“Ne kazası oğlum, görmüyor musun insanlar tek sıra halinde kuyruk olmuşlar,” dedi Hacı Mehmet.
“Aa baksana ellerinde plastik çatal, tabaklar var,” diye bağırdı Sinan, şaşkınlığını gizlemeden.
“Bırakın yorum yapmayı da gidip bakalım,“ dedi Davut.
Kendisine Erol Taş denmesinden ötürü kızgınlığı sürüyordu hâlâ.
Kuyruk tek sıra halinde ilerliyordu. İçinde kızgın yağ bulunan bir kazana, beyaz gömlekli, göbekli biri lokma döküyor, bir yandan da kâğıt peçeteyle alnında biriken terleri siliyordu. Kızgın yağda pişen lokmaları delikli süzgeçle alıyor, üzerine şerbet dökerek, sıranın en öndekinin eline tutuşturuyordu. Canımız çekti. Aç gözlerle bakıyorduk. Kuyruğa girdik. Sonra birileri kızmasın diye, geri çekildik. Dünya tatlısı, gözleri gök mavisi, sarışın, yirmili yaşlarda bir kadın yaklaştı yanımıza. Omuzuma dokunup başımı okşadı.
“Korkmayın, korkmayın” dedi, “Çok lokma var; size de yeter.”
Elimden tutup beni bahçe kapısının önüne götürdü. Elleri öyle sıcaktı ki, avuçlarımın içi terledi.
“Kaç kişisiniz?”
Heyecanlanmıştım. Bir an durup sesli sesli saymaya başladım.
“Ben, Sinan, Hacı Mehmet, Elbeyi, Nedret, Nuralp, Ali, Haydar, Davut…”
Sonunu getirememiştim. Güldü, elime on-on beş kadar plastik tabak-çatal tutuşturdu.
“Annemizi elim bir trafik kazası sonucunda yitirdik, ona lokma döktürdük.”
Gözleri nemlendi, dudakları titredi. İçim burkuldu. Yüreğim acıdı. Utandım. Tabakları geri vermek istedim…
“Yiyemem, üzgünüm,” dedim.
Güldü…
“Yemezseniz, annem yattığı yerden rahatsız olur,” dedi.
Sonra kâğıt peçeteyle yüzümü sildi, yanağımdan bir kesme aldı.
“Hadi arkadaşlarını bekletme.”
Nihayet sıra bize gelmişti. Lokmacı tabaklarımızı tepeleme doldurdu.
“Canınız çekerse yine gelin” dedi sevgiyle.
Sırtımızı duvara verip lokmalarımızı sessizce yemeye başladık. Tekrar tekrar alıp yedik.
Bir ara Şükrü: “İyi ki de ölmüş diyesi geliyor insanın” dedi, “Yoksa bu kadar lokmayı düşümüzde bile göremezdik!”
“Camokalaşma!” diye ağız birliği etmişçesine bağırdık ona.
Pustu, “Yahu, şaka yaptım.” dedi, başını eğerek.
“Bir daha böyle eşek şakaları yapma! Yaparsan bir daha seni yanımıza almayız” diye de bir güzel tehdit ettik onu.
Teşekkür edip ayrıldık oradan.
Soyunduk, Kızılçullu köprüsünün altından akıp giden dereye attık kendimizi. Kurbağa ve tatlı su kaplumbağalarıyla bir güzel yüzdük. Sonra büyükçe bir kayaya uzanıp güneşlendik.



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın anı kümesinde bulunan diğer yazıları...
Kısa Bot
Toprak Kokusu
Bir Ayrılık Şarkısı
Duvar Yazılaması
Kömürcü
Babam, Üç Amcam ve Halama
Acı Esintiler
Acı Acı Güldük

Yazarın öykü ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Anamdan İnciler/ Anamın Entarisi
Sahile Vuran Kelebek
Kömür Gözler
Balik ve Melisa
Yeni Bir Gün, Yeni Bir Umuttu Onun İçin…
Bir Gün Mutlaka!
Böcek
Anamdan İnciler/ Topal Fayansçı
Anamdan İnciler/ Azrail Sorarsa
Küçük Oğul

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Bir Yanım Eksik Kalır [Şiir]
Alıp Getirmeli Seni Bana [Şiir]
Göğü Kucaklamak [Şiir]
İnadım İnad İşte... [Şiir]
Susturamam [Şiir]
Sana Koşarken [Şiir]
Yapayalnız Bir Başıma [Şiir]
Resmine Baktıkça [Şiir]
Bu Gece... [Şiir]
Sırası Mıydı? [Şiir]


Necmettin Yalcinkaya kimdir?

1960Sarıkamış doğumlu. 1977-78 İzmir Namık Kemal Lisesi Edebiyat mezunu. Ozan Yayıncılıktan 12 Eylül’de Çok Güldük Netekim! Mendil Sen Kokuyordu ve Stres Bileziği ve On Çocuktuk Anı/Öykü. Çeşitli dergi ve sitelerde öykü, şiir yazarlığı. Ayrıca Edebiyatbahcesi. net sitesinin kurucu emekçisiyim. Yürüyüş, sinema, tiyatro ve olta balıkçılığı hobilerim var. Yazmayı ve okumayı seviyorum.

Etkilendiği Yazarlar:
Tolstoy,Ahmed Arif, Nazim hikmet, Cengiz aymatov,


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2021 | © Necmettin Yalcinkaya, 2021
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.