Kan akıyordu orada,
her yan yanıyordu,
onlarca insan yerdeydi.
Bir çocuk,
üstü yırtık,
beş yaşlarında...
Gözünden bir kaç damla yaş aktı
çatlamış topraklar
duman, toz...
Neresiydi burası
nefeslerim düzensiz.
Toprağa kinim çok
bu yükselen acının
adıydı; toprak.
Gözlerimi açtım
taş duvarı gördüm,
ruhumla karşı karşıyaydı.
Beyazlığın içinden bir bebek yüzü aktı.
Dünyanın hangi sokağına dokundum,
anımsayamadım.
KİTAP İZLERİ
Nohut Oda
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez’in ‘Nohut Oda’sı: Eşyaların Hafızası ve Kalanların Kırılgan Yuvası Melisa Kesmez, üçüncü öykü kitabı "Nohut Oda"nın başında, Gaston Bachelard'dan çarpıcı bir alıntıya yer veriyor:
İncelemeyi Oku
