En yakınındakiler bile anlamıyorken seni, içine kapanırsın. Gözlerinin ardında binlerce kelime susar, dudaklarının kenarında kırılmış cümleler düşer yere. Anlatmak istersin ama kelimeler boğazında düğümlenir, çünkü biliyorsun: Seni duymaya niyetli kulaklar yoktur.
İnsan en çok da sevdiğinin yanında yalnız hisseder bazen. Bir bakış, bir dokunuş, bir kelime… Hepsi eksik kalır. İçinde çırpınan duygular, dışarıda yankı bulmaz. Ve sen, anlaşılmamışlığın en ağır yükünü taşırsın omuzlarında.
En yakınındakiler bile anlamıyorken seni, kendi içine yolculuk başlar. Sessizlikle dost olursun, yalnızlıkla barışırsın. Çünkü bilirsin ki, bazen insanı en çok kendi kalbi dinler, en iyi yine kendi yaraları sarar.
