Herkes birbirinin cümlelerini kuruyordu... kimseler farklı birşey söyleyemiyordu. yani kimse farklı birşey düşünmüyor, yaşamıyor,hissetmiyordu...
Bense sözün bastonunu kırmış, kelimeleri hoyratça savuruyordum... bülbüle çalınan gülünü, güle alını, aşka gülünü erebiliyordum artık...
Ve heplikten sıyrılıp hiçlikde can bulabiliyordum artık...
KİTAP İZLERİ
Yaşadığım İstanbul
Selim İleri
İstanbul'un Kırık Kalbi: Selim İleri'nin Hafıza Kazısı Bazı yazarlar vardır ki bir şehirle öylesine özdeşleşirler, sanki o şehrin sokakları onların damarlarında akar. Selim İleri de,
İncelemeyi Oku
