Herkes birbirinin cümlelerini kuruyordu... kimseler farklı birşey söyleyemiyordu. yani kimse farklı birşey düşünmüyor, yaşamıyor,hissetmiyordu...
Bense sözün bastonunu kırmış, kelimeleri hoyratça savuruyordum... bülbüle çalınan gülünü, güle alını, aşka gülünü erebiliyordum artık...
Ve heplikten sıyrılıp hiçlikde can bulabiliyordum artık...
KİTAP İZLERİ
Esir Şehrin İnsanları
Kemal Tahir
Kemal Tahir’in İşgal İstanbul’unda Parçalanan Bir Ruhun Portresi Bir imparatorluk çökerken geride kalanların ruhunda açılan yaraları, bir ulusun en karanlık anlarında kendi kimliğini nasıl aradığını
İncelemeyi Oku
