Herkes birbirinin cümlelerini kuruyordu... kimseler farklı birşey söyleyemiyordu. yani kimse farklı birşey düşünmüyor, yaşamıyor,hissetmiyordu...
Bense sözün bastonunu kırmış, kelimeleri hoyratça savuruyordum... bülbüle çalınan gülünü, güle alını, aşka gülünü erebiliyordum artık...
Ve heplikten sıyrılıp hiçlikde can bulabiliyordum artık...
