hastane koğuşunda uyku aramda
elimde kağıt
elimde kalem
bir şair öldü
bir gazeteci
bir yazar
bembeyaz önlüğümle
koştururken bir oraya
bir buraya
bir hemşire vuruldu
bir doktor
bir profesör
bin insan bildi
bin insan duydu
biri bile diline
isyanı sürmedi
ve şimdi yok’um
oysa henüz
küçük bir çocuktum
kahpe dünyanın
lain emellerinde
haince
karanlıklara gömüldüm
kan sızıyor toprağımdan
mezarım yanık
şimdi
bakir bir geleceğin
aynası kırık
ağla dünya
hadi ağla
yüzyıllara damga
vurdumduymazlığına
ve utan ey insan
çocukluğundan
atilla güler
