Kelepçeler; âh o kelepçeleri taktığın ellerim
matemin hüzünlü ekseninde dönüyor ha bire.
Kulaklarımda bir mâhkumun sessiz iniltileriyle,
yalınayak; boşluklarda ilerliyorum sensizliğe.
Nereye gider bu yolun sonu, nereye çıkar?
Bu gönül bu keşmekeşten ne zaman bıkar?
Kelepçeler; bilinmez yolların garip yoldaşı
ve korkular; heyelan gibi gelmekte üzerime.
Bir sona yaklaşırken, bir sondan kaçışı,
temsile özenmekte ayrılığın soğuk haliyle.
Kelepçeler; sanki bileklerimde izi kalmış.
Yanaklarım hâlâ ıslak; lâkin gözlerim akmış.
Hıçkırıkların âh-ü figânı sarmış da olsa,
benimle gülen, benimle ağlayan güller solmasa.
Kelepçeler; titreyen ellerimde benimle tutsak.
Bir ayrılığın.. yıkımın.. ve ihtimalin şahidi.
Suskun dudaklara yazılan ızdırabın kitabı.
Şayet varsa, kavuşmanın, sabahsız gecesi..
