ÜŞÜYEN ADAM
Mehmet Ali GÜNEY
19.02.03 / Bozkır / Sarıoğlan
Ben üşüyordum....
Tek başınalık bunaltsa da ruhumu; yazımı, sızımı ve sağlığımı bir arada tutmaya çalışıyordum. Dışarıda kar atıştırıyordu. Yanmayan okulun kaloriferleri anamın gürül gürül yaktığı sobayı getiriyordu gözlerimin önüne.
Üşüyordum...... Odam üşüyordu...
Oturma gruplarından arta kalan eşyalarla bir oda kurmuştum kendime. Birkaç saksıyla ilişkilendirmeye çalışmıştım onları. Onların ortasında seyredebiliyordum yağan karları, fakat kar tutmuyordu yüreğim. Anamın ‘vurgunun yiğin gelsin’ sözleri tekrarlanıyordu beynimde...
Ben üşüyordum.... Okul üşüyordu....
Yağan kar nefes aldığımı gösteriyordu. Parçalanmış aile çocuklarının soğuk havanın kavurduğu yüzlerinden anlam katıyordum yüreğime. Yemek kuyruğunda dokunuvermekle irkilen bedenlerinden bir şeyler akıyordu yüreğime...
Üşümüş bekliyordum. Rehberlik Servisine gelip de niçin geldiğini bilemeyecek kadar masum çocuklarımı bekliyordum. Yollar kapanmış tatil sevinci bekliyordu çocuklar. Lapa lapa yağan karla birlikte çocuk olduklarını hatırlıyorlardı. Sahih bir sevinçle koşup donan elleriyle dokunuyorlardı karlara…ben üşüyordum…
Tek başınalık bunaltsa da ruhumu; yazımı, sızımı ve sağlığımı bir arada tutarak yanan sobamızı düşünüyor...ben üşüyordum...
