Ve açılır perde kâinat sahnesinde,
İnsan ancak kendi baktığını görür,
Kendi söylediğini işitir kırılan aynalarında...
"Biraz Mekke olsam, "
"Biraz İstanbul "
Karanfil taşıyan kanatlarında bu kuşun...
Yalnızlığın seranatına eşlik ederken
Ve süvari eşliğinde sürüklenirken dakikalar
Genzimde pişen bu is kokusu uykularımı bölen rüyalarım,
Şiirin içinden çıkan acı,
Kelimelere nakş olunan aşk...
Masum çocuklar ellerimden tutar,
Bilirim vakit ölüm vaktidir.
mehmed asım
yirmiyedihaziranikibinsekiz
yalnızlığın operasına seranar...
