**
Açtım göğüs kafesini, bak içeri ne dolmuş,
Saplantı denen o ur, her yanını sarmış.
Sevda dediğin çiçek, daha açmadan solmuş,
Meğer o masum yüzün, ne yalanlar barındırmış.
Neşteri vurdum bugün, o sahte gülüşüne,
Dikiş tutmaz artık bu, kanasın o yaran.
İnanmam bir daha, o uyduruk düşüne,
Senin kalbin değilmiş, simsiyah bir viran.
"Seviyorum" dersin ya, dilin zehir kusuyor,
Her sözün bir hançer, her adımın bir tuzak.
Bak, içindeki o boşluk, korkuyla susuyor,
Benden öteye git artık, benden sonsuz uzak!
Adını "Kahpe" koydum, mührü vurdum alnına,
Yalancı baharların, kışa dönsün her günü.
Girmesin bir daha huzur, o kirli yanına,
Kendi enkazında yaşa, o karanlık düğünü.
Neşter kesti attı, bitti bu büyük cerrahlık,
Artık ne bir sitemim, ne bir tek sözüm var.
Seninki saplantı değil, resmen bir hastalık,
Sana son hediyem olsun; kapanmaz bir mezar.
Şair: Neşter (Doğuş Kılınç)**
