Yücel Dönmez
Beklediğin sabahlarda
Güneşi görüyormusun...
Seni yalnızlığımda tanımıştım
Güller seninle açmış
Yapraklar seninle yeşermişti
Sanki yaşam bozkırların ıssızlığında
Denizlere boğulmuş
Milat’ı yaşatıyordu
Milattan Öncesi yoktu..
Saniyeler dakikalara
Saatler yıllara dönüştü
Bir gün İstanbul’un orta yerinde
Önce yağmur,
Sonra kara dönüşen bulutlar
Baharı beklemeden
Sel olup götürdü seni
Bunu istemiştin...
Şimdi kimbilir neredesin
Beklediğin sabahlarda
Güneşi görüyormusun...
Aklına geliyorsam,
Boğazındaki düğüm
Gözlerinden yaş olup akıyor mu...
Yoksa yanağıma düşen damlalar senden mi
Senmisin gecelerimi bölen
Düşlerimdeki gölge
Ayakseslerindeki heyecan
Mesaj senden mi diye telefonuma
Koşuştuğum...
Yaşanan iyiler
Yaşanan kötüler
Ve devam eden zaman
Bazen ayrılıkların
Bazen mutlulukların zinciri...
Keşke paylaşmayı bilseydik.
]
