"Herkesin kendi gerçeği varsa, benimki neden bu kadar erken kalkıyor?" – Dorothy Parker"
"Herkesin kendi gerçeği varsa, benimki neden bu kadar erken kalkıyor?" – Dorothy Parker"
Yani totem alan içinde totemilerin duyguları da yalıtıma edilmişti (tecridiydi). Duygularınız sadece gruba ait olanlara gösterilen bir alakaydı. Grubunuz dışındaki hemcinsleri avlayıp yiyebilirdiniz!
Köleci sistem gibi belli bir gelişmişlik aşaması içindeki süre durumlar özne olanı nesne gibi nesne olanı da özne gibi göstermenin olanaklarını ortaya koyacaktı. Bu algı içinde özne olan neden, nesne olan sonuç gibi söylenecekti. Başta olan sonda, sonda olan da sanki başta varmış gibi söylenecekti. Üreten ilişki kolektif
Groteskti mana anlayışlı dillendirme, içsel duyuşlu içsel okuyuşun, iç seslendirmeli mana diliydi. Totemi mana anlayışı tarihte ilk kez semboller üzerine mana bindirme dili olma işiydi. Dıştan özneler arası ortak anlamanın mana diliydi. Kısacası Totemi dil, semboller üzerinde anlatmanın mana diliydi.
Üreten yapılar, toplumdu. Ya da toplum üreten yapıydı. Toplumlar avcı toplayıcı olan eski yapısını geride bırakmakla üreten bir yapı içindeydi. Üreten yapı, avcı toplayıcı dönemdeki; aynı zorunlu bağ enerjilerini esas almanın ilişkisi içindeydiler. İş bölüşmeli organize oluşu kendisine temel referans yapmasıyla zorunlu ve sağlatan bir yapıydı.
Kişilerin kolektif kapasiteden koparılması mülksüz kişileri endişe içine düşürüyordu. Kolektif kapasitenin kolektif bilgi akışından yoksun kalan kişiler açlık gibi temel karşılanmaların günlük sağlamasını yapamaz oldular.
Bunu kolektif sahipli somutluğa karşı bu somutluğun tersi ve zıddı olması ile "mülk benim" diye seslenen bir soyut anlayışa yaptıracaktı. Bu soyut seslenme, gizli niyetin kendisiydi. "Mülkümü dilediğime, dilediğim kadar vermekle kimine nasibini kıstım. Mülkümden kiminize az, kiminize çok pay var. Kimine de paydan hiç vermedik" diyecekti.
Yaşar Kemal
