(Dilleri ağzından sökülen kentlere, çocuklarına ve giden sevgiliye)
Gittin!
Dünyanın bütün dillerinde
Bilmediğim sözcüklerle ağlıyorum
Her gece
Bir şiiri kanatıyor,
Duvarlara
Giderken çekip çıkardığın
Kalbimi asıyorum
Acılar,
ruhumu
Belleğine mil çekilmiş bir diyara
düşürüyor
dili, ağzından sökülen
lal bir kentin sessiz çığlığı,
kulaklarımı sağır ediyor
Ben bir yandan
Kent bir yandan
Ağlıyoruz
Gözyaşlarımız toprakta
dikenler büyütüyor
ve çocukların bedenleri
bu kez
mayın yerine
dikenlerde patlıyor
kent,
gözyaşlarımızla sular altında kalıyor
bense
çocukların ruhunda kanıyor
sevinçleriyle birlikte toprağa karışıyorum!
Nİlay Akçay
